„Barbara Redlińska (1946-2021). Tylko ciało nie kłamie” – to tytuł wystawy, której wernisaż odbędzie się już 10 czerwca, w środę, o godzinie 19.00 w warszawskiej Galerii Test – Mazowiecki Instytut Kultury. Wstęp jest wolny. Dzieła wybitnej artystki będzie można oglądać do 15 lipca br.
Ciało jako nośnik emocji, pamięci i doświadczenia
Jak pisze na stronie Galerii Test Elżbieta Gibulska, kuratorka wystawy, twórczość Barbary Redlińskiej koncentruje się wokół ciała jako nośnika emocji, pamięci i doświadczenia. Nie są to jednak przedstawienia realistyczne ani klasyczne studia aktu. Artystkę interesuje przede wszystkim napięcie pomiędzy formą a przeżyciem — moment, gdy ciało staje się materią noszącą odciski stanów psychicznych, relacji i emocji.
Anatomia zostaje świadomie uproszczona, miejscami niemal rozmyta. Dosłowność ustępuje atmosferze obrazu. Ciało ujawnia to, czego nie potrafią wyrazić słowa — napięcie ramion, układ dłoni, sposób zamknięcia sylwetki stają się formą komunikatu. Szczególnie znaczący pozostaje brak twarzy. Artystka rezygnuje z indywidualnych rysów, pozostawiając przestrzeń dla doświadczenia bardziej uniwersalnego. Twarz mogłaby narzucać interpretację; anonimowość pozwala emocjom wybrzmieć silniej.
Nagość naturalnym językiem przekazu
Jak dalej zauważa Elżbieta Gibulska, Nagość nie pełni tu funkcji dekoracyjnej ani prowokacyjnej. Staje się naturalnym językiem przekazu. Gest zastępuje słowo, a linia zastępuje opowieść. Prace Barbary Redlińskiej nie budują narracji w sposób dosłowny. Operują niedopowiedzeniem, fragmentem i śladem emocji, które pozostają w człowieku niezależnie od tego, czy zostały wypowiedziane.
Twórczość artystki rozwija się pomiędzy dwoma ważnymi cyklami — Przytulenia oraz Westchnienia. Oba odnoszą się do doświadczeń wewnętrznych, jednak każdy prowadzi widza w odmienną przestrzeń znaczeń.
Kobieta pokazana bez maski i kreacji
Bez względu na to, czy obrazy dotyczą indywidualnego doświadczenia kobiety, czy relacji pomiędzy dwojgiem ludzi, kobieca sylwetka pozostaje wyraźnie określona – pisze Elżebieta Gibulska. Nie jest to jednak obraz kobiety podporządkowanej estetyzacji czy społecznej roli. Redlińska pokazuje kobietę pozbawioną maski i kreacji — obecną, autentyczną, istniejącą poza modą, ideologią i wizerunkowym gestem. Jej kobiecość nie ma charakteru dekoracyjnego; jest egzystencjalna. To kobieta wrażliwa, lecz nie słaba, silna, lecz pozbawiona agresji. Artystka nie idealizuje ciała ani nie podporządkowuje go estetycznemu perfekcjonizmowi. Interesuje ją prawda emocjonalna — moment, w którym ciało staje się świadectwem przeżycia.
Westchnienie i przytulenie – dwa cykle
Jak opisuje kuratorka wystawy, cykl Westchnienia koncentruje się wokół samotności, introspekcji i wewnętrznego wyciszenia. Kobiece sylwetki pozostają zamknięte w sobie, pogrążone w refleksji, zawieszone pomiędzy obecnością a znikaniem. Nie ma tu jednoznacznych historii ani narracyjności. Obrazy funkcjonują raczej jako zapis stanów psychicznych — subtelnych, trudnych do nazwania momentów kobiecego doświadczenia.
Z kolei Przytulenia poświęcone są relacji pomiędzy kobietą i mężczyzną. Bliskość nie zostaje ukazana jako romantyczny gest, lecz jako jedna z najbardziej podstawowych ludzkich potrzeb. Postacie stapiają się ze sobą, tracąc wyraźne granice, jakby odczuwanie było ważniejsze od indywidualności. Przytulenie staje się próbą zatrzymania drugiego człowieka — chwilowym doświadczeniem bezpieczeństwa, czułości i wspólnej obecności.
Wygasająca jak życie paleta barw
Istotną rolę w tej twórczości odgrywa również kolor. W początkowych realizacjach pojawiają się intensywne oranże, czerwienie, fiolety i błękity, budujące emocjonalną temperaturę obrazów. Z czasem kompozycje stają się coraz bardziej oszczędne, uproszczone i wyciszone. Coraz mniej koloru, coraz mniej pociągnięć – razem z Barbarą wygasała paleta barw… – kończy swoje rozważania Elżbieta Gibulska.
Dorobek artystyczny Barbary Redlińskiej
Barbara Redlińska urodziła się 4 grudnia 1946 r. w Białymstoku. Ukończyła Liceum Plastyczne w Supraślu. Studia na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, dyplom na Wydziale Malarstwa w 1974 r. w pracowni Jerzego Nowosielskiego.
W latach 1975 – 2002 brała udział w 15 wystawach indywidualnych i kilkudziesięciu zbiorowych w kraju i za granicą. Uczestniczyła w bardzo wielu akcjach charytatywnych, także jako współorganizator. Prace artystki znajdują się w licznych kolekcjach prywatnych w Argentynie, Australii, Japonii, USA, krajach europejskich i w Polsce. Była członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków i Stowarzyszenia Pastelistów Polskich. Pozostawiła po sobie kilkaset obrazów i rysunków.
WYSTAWY INDYWIDUALNE:
- 1979 – Galeria młodych, Klub MPiK „Bielany”, Warszawa 1988 – „Mała Galeria”, BWA, Szczawnica
- 1989 – Wolfgang Dresler, Esslingen, Niemcy 1992 – Galeria Hanaoka, Warszawa
- 1992 – Kino Capitol, Warszawa 1992 – Kino Polonia, Warszawa 1993 – Galeria Flik, Warszawa
- 1997 – Pałac Kazimierzowski, Uniwersytet Warszawski, Warszawa 1997 – Galeria Brama, Warszawa
- 1997 – Jatki, Galeria BWA, Nowy Targ
- 1998 – „Otwarte Koło”, Galeria Wilanów, Warszawa
- 1998 – „Obchodzą mnie uczucia”, Galeria PKO BP w Sokółce1998 – Galeria „Sztuka i pieniądze“, Dom Maklerski BSK SA, Warszawa
- 1999 – Galeria „AKTYN“, Warszawa
- 2001 – „Barbary Malarstwo i rysunek”, Galeria Delfiny, Warszawa
- 2002 – 2012 – stała ekspozycja prac w Galerii Delfiny
Motto Barbary Redlińskiej: Śmiać się głośno, płakać cicho
Jak wspominała na portalu RaportCSR.pl jej córka Dorota Redlińska, malarka przez wiele lat była związana z Galerią Delfiny, należała do Związku Plastyków i Stowarzyszenia Pastelistów Polskich, działała w grupie Via Varsovia.
Malowała pejzaże, akty i kwiaty, które kochała. Szczególną sympatię czuła do bratków. Jej malarstwo, raz pełne nasyconych, kontrastujących barw, a raz pastelowych, delikatnych, było jej pasją i życiem.
Szczególne wrażenie robią malowane przez nią postacie kobiece: wielobarwne, pełne dramatyzmu i pasji. Piętnaście ostatnich lat jej życia naznaczyła choroba Parkinsona. Osoba pełna szalonej energii, niezwykle sprawna fizycznie i z tej sprawności bardzo dumna, musiała godzić się stopniowo z utratą samodzielności. Znosiła chorobę z pokorą i godnością. Żyła według motta Edwarda Stachury: Śmiać się głośno, płakać cicho.
Odczuwanie skierowane ku sercu
W pożegnalnym słowie przyjaciele Barbary Redlińskiej z Fundacji im. XBW Ignacego Krasickiego napisali, że miała lekki dystans do rzeczywistości, ale zawsze była czujna i szczera w kontaktach zarówno zawodowych jak i osobistych. Emanowała szczególnym ciepłem kobiety czującej więcej i wyraźniej, gdyż widziała i przenosiła na płótno to, co należało zauważyć i wyrazić w swojej artystycznej ekspresji. Jej malarskie portrety kobiet wyrażały wizję wobec problemów rzeczywistości. Jej odczuwanie kierowało się ku wnętrzu, ku sercu i temu, co tam się kryje. Jednakże cała jej twórczość nacechowana jest dojrzałymi rozwiązaniami malarskiej palety barw.
Wystawa „Barbara Redlińska (1946-2021). Tylko ciało nie kłamie”. Gdzie i kiedy?
Termin wystawy: 10 czerwca – 15 lipca 2026 r.
Miejsce: Galeria Test, ul. Marszałkowska 34/50, Warszawa
Kuratorka: Elżbieta Gibulska
Wydarzenia towarzyszące:
- wernisaż wystawy: 10 czerwca, godz. 19:00 | dostępność wernisażu: tłumaczenie PJM
- oprowadzanie kuratorskie: 24 czerwca, godz. 18:00, spotkanie z przyjaciółmi artystki
- finisaż wystawy: 15 lipca, godz. 18:00 | dostępność finisażu: tłumaczenie PJM
Wstęp wolny
Dostępność: audiodeskrypcja
Źródła i więcej informacji: Galeria Test, Mazowiecki Instytut Kultury. RaportCSR.pl, Fundacja im. XBW Ignacego Krasickiego.
