Wybory pełne niespodzianek

Jeśli chodzi o wybory samorządowe, to nasuwają się dwa wnioski optymistyczne i jeden nieco pesymistyczny. Zacznijmy od tych pierwszych.

Okazało się – dla niektórych było to doświadczenie bardzo bolesne – że nie ma cudownej recepty na zapewnienie sobie przychylności wyborców. Nie jest nią sprawowanie długich i owocnych rządów w mieście, nie jest pierwsze miejsce na liście, nawet w połączeniu z rozpoznawalnością. Ba, nie jest nią nawet aktywna i kosztowna kampania. Okazało się bowiem, że tych rozpoznawalnych i aktywnych przeskakują osoby z dalszych miejsc danej listy wyborczej, jeśli postawią na kampanię kreatywną. A kreatywność oznacza dzisiaj nie tyle pomysł na ulotkę bądź billboard, ale skuteczne i niebanalne działania w Internecie. Niespodzianki być może jeszcze przed nami, bowiem w wielu gminach druga tura wyborów na wójtów, burmistrzów i prezydentów miast. I oby nie był to plebiscyt za tym czy innym politycznym ugrupowaniem, a za konkretnymi osobami i ich programami.

Czy uda się podciągnąć frekwencję?

Drugi z optymistycznych wniosków jest taki, iż politykom nie udało się przekształcić wyborów samorządowych w przedłużenie wyborów parlamentarnych, tzn. w głosowanie na partyjne szyldy. Ugrupowania, które kampanię samorządową oparły niemal w całości na sprawach o wymiarze ogólnym, a nie regionalnym i lokalnym, nie osiągnęły znaczących wyników. W niejednym mieście dobry wynik zrobili ci kandydaci na burmistrzów i prezydentów, którzy szyldy partyjne schowali na drugi plan, a mówili o tym, co zamierzają robić dla lokalnej społeczności. Jest jasne, że ta duża polityka wciąż rzutuje i musi rzutować na decyzje głosujących w tych wyborach; ale nie musi i nie powinno to oznaczać głosowania tylko ze względu na partyjne poparcie dla kandydata.

Wniosek pesymistyczny jest taki, że nie udało się zbliżyć do rekordowej frekwencji z 15 października ubiegłego roku. A przecież była to szansa wypowiedzenia się w kwestiach, które dotyczą wszystkich nas bezpośrednio – nowych inwestycji lokalnych, strategii rozwoju miast i gmin, sposobu zarządzania. Nad tym, by bardziej zmobilizować elektorat w wyborach samorządowych, powinni popracować i politycy, i społecznicy. Nie kryję, że wierzę w kreatywność i zapał tych ostatnich.

Czy będziemy głosować za wizją, czy za sloganami?

Dwa miesiące dzielą  nas od kolejnych ważnych wyborów. Będą one – chyba pierwszy raz w ciągu dwóch dekad naszej obecności w Unii Europejskiej – nie tyle głosowaniem nad tym, w jaki sposób załatwiać w Unii ważne dla Polski sprawy, ale również nad samą przyszłością Unii Europejskiej, kierunkiem, w którym będzie zmierzać. Nie tylko zresztą w Polsce. Z badań wynika, że wyraźnie wzrosła grupa ludzi, którzy uważają, że korzyści z członkostwa w UE są równoważone przez obciążenia. Czyli – bilans na zero. Pocieszające jest, że przewaga strat nad korzyściami to opinia wciąż nielicznej grupy, niemniej czasy, gdy Polska była najbardziej euroentuzjastycznym państwem Wspólnoty, mamy definitywnie za sobą.

Jak to u nas, stosunek do UE również rozkłada się zgodnie z poparciem dla politycznych obozów. Ponad 90% wyborców Koalicji Obywatelskiej dostrzega zdecydowaną przewagę korzyści, zaś ponad 70% wyborców PiS równowagę korzyści i obciążeń bądź przewagę tych ostatnich. A to źle wróży merytoryce czekającej nas kampanii. Nie chodzi wszak o to, by jeden obóz malował fałszywy, idylliczny obraz Unii, a drugi przedstawiał ją niczym biblijnego Behemota. Chodzi o to, co zmienić – z korzyścią dla Polski – i w jaki sposób skutecznie to uczynić. Jednak łatwiej szermować pustymi hasłami, co wie każdy, nawet początkujący polityk.

Krzysztof Przybył, prezes Fundacji Polskiego Godła Promocyjnego „Teraz Polska”

Źródło: Międzywyborcze refleksje – blog Krzysztof Przybyl (salon24.pl)

Artykuł Międzywyborcze refleksje pochodzi z serwisu RAPORT CSR.

Cud, czyli porozumienie ponad podziałami

Mamy kolejny rok wyborczy – wyborów samorządowych i wyborów do Parlamentu Europejskiego – więc politycy nie zmarnują żadnej okazji, by podkreślić, jak im na sercu leży silna, także militarnie, Polska. Ale w tym przypadku za deklaracjami idą konkrety – jak kolejne programy zbrojeniowe, jak kontynuacja dobrych inwestycji poprzedników, jak odrzucenie populistycznej narracji w sprawie realnego zagrożenia na granicy polsko-białoruskiej. Dobrze jest słyszeć, jak jednym głosem w sprawie zwiększenia nakładów na obronność państw NATO mówią i prezydent i rząd. Dobrze jest wiedzieć, że kierunek wzmacniania polskiej armii nie ulegnie zmianie. Jednak wzmacnianie obronności Polski to nie tylko i wyłącznie inwestycje w siłę militarną.

Łatwo jest wylać dziecko z kąpielą, w tym zaś przypadku albo niefrasobliwymi wypowiedziami wywołać panikę w społeczeństwie, albo odwrotnie, zaszczepić mimowolnie przekonanie, że eksperci przesadzają w swoich wypowiedziach i nie ma tak naprawdę powodów do niepokoju. Zamiast straszyć, należy wyjaśniać – że właśnie po to, aby groźba konfrontacji zbrojnej stała się jak najmniej prawdopodobna, trzeba przyjąć do wiadomości, że beztroskie dziesięciolecia spokoju już się skończyły.

Jeśli chcesz pokoju, inwestuj w gospodarkę

W tym kontekście należy również patrzeć na starania polskich przedsiębiorców o utrzymanie konkurencyjności rynku – czy to w obliczu unijnych wymogów klimatycznych, czy preferencji dla producentów ukraińskich. Finalną stawką ( ważną społecznie) nie jest to, jakie koszty poniesie branża rolno-spożywcza, lecz na ile silna i niezależna pozostanie polska gospodarka. Tak trzeba traktować również duże inwestycje infrastrukturalne. Oprócz pytania: kto ze szlaku komunikacyjnego / portu lotniczego / portu morskiego będzie korzystać i jak się to będzie bilansować trzeba dziś zawsze stawiać pytania o znaczenie takiej inwestycji w kontekście niezależności gospodarczej kraju i znaczenia militarnego.

U nas jeszcze takie pytania stawiane są nieśmiało, podczas gdy we Francji ministrowie otwarcie mówią o możliwości skorzystania z przepisów pozwalających rządowi na nacjonalizację ważnych zakładów przemysłowych. A przecież znad Bugu do Paryża jest o wiele dalej, niż do Warszawy. Także w Niemczech, po latach niezwykle zachowawczych w stosunku do Rosji, dyskutuje się już nie tylko o potrzebie odbudowy armii, ale i o tym, jak kryzys, w który weszła niemiecka gospodarka, może przełożyć się na pozycję państwa w przygotowaniu do potencjalnego konfliktu.

Co zmienią eurowybory?

Będąc pełnoprawnym członkiem Unii Europejskiej nie o wszystkim możemy decydować wyłącznie sami, bo wiele ważnych decyzji zapada na szczeblu wspólnotowym. Eurowybory mogą poważnie zmienić obecny układ sił w Parlamencie Europejskim. Z jakim skutkiem dla ważnych dla Polski obszarów? Zobaczymy. Niemniej rozdźwięk między Komisją Europejską a Parlamentem Europejskim może utrudnić realizację rozsądnej i potrzebnej Europie polityki. To zaś będzie problemem również dla naszego kraju i naszej gospodarki. Pytanie: jak polska klasa polityczna, i rządzący, i opozycja, będą potrafili się w takiej sytuacji odnaleźć? I, przede wszystkim, czy dla dobra wspólnego będą umieli razem wpływać na podejmowane na unijnym szczeblu decyzje?

Czas pokaże. Bądźmy dobrej myśli.

Krzysztof Przybył, prezes Fundacji Polskiego Godła Promocyjnego „Teraz Polska”

Źródło: Wzmacniać nie tylko armię, ale i gospodarkę – blog Krzysztof Przybyl (salon24.pl)

Artykuł Krzysztof Przybył – Wzmacniać nie tylko armię, ale i gospodarkę pochodzi z serwisu RAPORT CSR.

Niedoceniona rola informacji

Zielony Ład stał się katalizatorem społecznych protestów, również w Polsce. O rolniczych protestach pisałem w ubiegłych tygodniach, a tu dodam, że „Solidarność” zapowiedziała na 10 maja wielką manifestację w Warszawie, właśnie w proteście przeciwko restrykcyjnym zapisom Zielonego Ładu. Związek będzie domagał się referendum w tej sprawie.

Dlaczego sprawę zamieszania wokół pieców na gaz uważam za symptomatyczną dla problemów związanych z unijną polityką klimatyczną? Dlatego, że jest to znakomity przykład na opłakane skutki lekceważenia działań informacyjnych. Politykom i ekspertom wydawało się zapewne, że samo – skądinąd słuszne – hasło walki o czyste środowisko wystarczy, a obywatele państw członkowskich bez szemrania zaakceptują każdy pomysł decydentów. Jak widzimy, taka strategia okazała się nietrafna.

Gdzie ten dialog?

Jacek Janiszewski, były minister rolnictwa i organizator forum Welconomy w Toruniu (za tydzień będę gościem tegorocznej edycji i obiecuję, że o niej napiszę) w wywiadzie dla portalu Instytutu Staszica postawił sprawę jasno: nie ma szans na wdrożenie Zielonego Ładu bez dialogu z przedsiębiorcami, rolnikami, z grupami społecznymi, które będą ponosić koszty zmian. Na taki dialog cały czas nie jest za późno, chociaż zaniedbano go wówczas, kiedy tworzono zręby Zielonego Ładu.

Mamy ograniczony, choć zdecydowanie wzmocniony strajkami rolników, wpływ na to, czy Komisja Europejska taki dialog podejmie. Jednak u nas, w Polsce, decydenci nie mogą iść ślepo w ślady kolegów z Brukseli. Zielony Ład musi zostać poprawiony.

Krótka pamięć? Nie u wszystkich

W ciągu kilkunastu lat udało się mocno zmienić świadomość Polaków w zakresie potrzeby odejścia od energetyki opartej na węglu. Dzisiaj zdecydowana większość Polaków dostrzega korzyści związane z budową nisko- i zeroemisyjnej energetyki i godzi się z tym, że węgiel odchodzi do historii. Trudno jednak wymagać, by ludzie nie dziwili się, że to, co dosłownie pięć lat temu było zachwalane jako rozwiązanie ze wszech miar ekologiczne, obecnie jest traktowane jako dopust Boży dla środowiska. Politycy może mają krótką pamięć, ale obywatele nie.

Krzysztof Przybył, prezes Fundacji Polskiego Godła Promocyjnego „Teraz Polska”

Źródło: Zielony Ład, czyli jak ważny jest dialog – blog Krzysztof Przybyl (salon24.pl)

Artykuł Zielony Ład, czyli jak ważny jest dialog pochodzi z serwisu RAPORT CSR.

Ponad 70% Polaków popiera rolnicze postulaty

Sytuacja związana z rolniczymi protestami nie może być postrzegana w sposób zero-jedynkowy i nie może być przedstawiana – jak to czynią niektórzy politycy – jako zderzenie racji z gruntu słusznych („naszych”) i z gruntu niesłusznych („ich”). Polscy producenci rolni i spożywczy mają powody, by obawiać się niekontrolowanego napływu produktów z Ukrainy po konkurencyjnych, niemal dumpingowych cenach. Ale nie zapominajmy, że polskie firmy eksportują na Ukrainę coraz więcej produktów, a spożywcze produkty importowały jeszcze przed wejściem w życie unijnych ułatwień. I warto w końcu przypomnieć, że za wschodnią granicą toczy się wojna. Nie może to być oczywiście żaden argument za tym, by dopuścić do osłabiania polskiego (i nie tylko polskiego) rolnictwa, ale jest przesłanką, by wypracować pewien kompromis.

Nie chcę się jednak rozwodzić nad racjami obu stron, ale nad tym, jak obecna sytuacja połączyła Polaków. A w epoce, gdy podziały biegną dosłownie w poprzek polskich rodzin, gdy z powodu polityki wielu z nas gotowych jest zrywać wieloletnie przyjaźnie – to zjawisko nader rzadkie. Otóż z kilku przeprowadzonych dotąd badań opinii publicznej (m.in. IBRiS i Ipsos) wynika, że ponad 70% ankietowanych uznaje racje rolników za słuszne. Mówiąc wprost – rozumie argumenty o konieczności ochrony polskiego rynku przed zagraniczną konkurencją, korzystającą z preferencyjnych warunków.

Nie emocje, a chłodna kalkulacja

To zdany sprawdzian z patriotyzmu konsumenckiego. Z badań, zlecanych m.in. przez Fundację Polskiego Godła Promocyjnego wynika, że od lat sukcesywnie coraz większy odsetek Polaków rozumie i stosuje w codziennych zakupach zasady zakupowego czy też konsumenckiego patriotyzmu. Wybieramy produkty polskie dlatego, że jakość ma dla nas znaczenie, a polska żywność jest najwyższej jakości.. Mając do wyboru polski i importowany produkt w podobnej cenie, wybieramy produkt polski. To decyzja wynikająca nie z powodów emocjonalnych, ale z czystej (i jakże słusznej) kalkulacji: oto kupując to, co polskie, wspieramy polskie firmy, utrzymujemy miejsca pracy w Polsce i finalnie sami na wzmacnianiu rodzimej gospodarki korzystamy.

Zachowajmy zdrowy rozsądek

I takie też rozumowanie dało znać o sobie w przypadku poparcia dla racji rolników. Polacy wykazują zrozumienie dla ich postulatów nie dlatego, że trzy czwarte z nas nagle przestało rozumieć i solidaryzować się z walczącą Ukrainą. Nie dlatego, że opowiadają się za protekcjonizmem. Po prostu chcą mieć wybór. Chcą móc sami zdecydować, czy kupią produkt polski, czy zagraniczny. Jeśli polskie produkty znikną z rynku, takiego wyboru nie będą mieli.

Co jest ważne? By kierować się rozsądkiem. Ochrona konkurencyjności na polskim rynku nie może oznaczać pozwolenia na to, by ktoś budował swoją popularność na szerzeniu nienawiści. Pamiętajmy, że polska gospodarka ma się dobrze również dzięki temu, że w kraju, w którym brakuje rąk do pracy, pracują setki tysięcy obywateli Ukrainy. Oni mają swój wkład w nasz gospodarczy sukces.

Krzysztof Przybył, prezes Fundacji Polskiego Godła Promocyjnego „Teraz Polska”

Źródło: Polacy zdali test konsumenckiej świadomości – blog Krzysztof Przybyl (salon24.pl)

Artykuł Polacy zdali test konsumenckiej świadomości pochodzi z serwisu RAPORT CSR.

Konsumenci coraz bardziej świadomi i wymagający

W porównaniu z ubiegłorocznym badaniem więcej Polaków za najważniejszą podczas codziennych zakupów uważa jakość. Takiej odpowiedzi udzieliło niemal 85% respondentów, o prawie 4 punkty procentowe więcej, niż w roku 2022. Mimo inflacji i odczuwalnego wzrostu cen nie chcemy rezygnować z produktów wysokiej jakości. O 2 punkty procentowe zwiększył się odsetek tych, dla których wśród kluczowych cech produktu jest cena (77,3% w br.). Na kraj pochodzenia produktu jako priorytetową kwestię wskazało 18,8%, a walory ekologiczne – 17,3%.

– Z badań wynika, że konsumenci są zarówno bardziej świadomi, jak i wymagający. Dostęp do informacji nigdy nie był tak szybki i prosty, więc również w ten sposób, poprzez weryfikowanie doniesień o marce, sprawdzanie cech produktów, a także poznawanie opinii innych klientów, konsumenci oceniają jakość – komentował Dyrektor Konkursu „Teraz Polska” Michał Lipiński.

Zwracam uwagę, że te 18,8% wskazujących na kraj pochodzenia jako jedną z najistotniejszych spraw nie oznacza, że Polacy nie zwracają uwagi na to, czy kupują polski produkt, czy też nie. Nie widzimy już żadnej sprzeczności między polskim pochodzeniem produktu a jego wysoką jakością bądź przystępną ceną. Co więcej, polskość produktu w wielu przypadkach (np. w branży spożywczej) jest synonimem jego jakości.

Rekordowa rozpoznawalność Godła „Teraz Polska”

Jako Prezesa Fundacji Polskiego Godła Promocyjnego niezwykle cieszy mnie fakt, że Godło „Teraz Polska” utrzymuje bardzo wysoki poziom rozpoznawalności. W tym roku to rekordowe 87,3% badanych. Dla porównania, w poprzednich latach znajomość Godła „Teraz Polska” deklarowało 70-80% respondentów.

– Rośnie rozpoznawalność i renoma tego znaku, gdyż konsumenci doceniają jego rolę w procesie podejmowania decyzji zakupowych. Ankietowani, zapytani o skojarzenia z produktami i usługami nagrodzonymi Godłem „Teraz Polska”, wskazują głównie polskie pochodzenie (86,1%), dużą rozpoznawalność (82,9%), stabilną jakość (70%). Jest to zgodne z ideą Godła „Teraz Polska” i oczekiwaniami przedsiębiorców, którzy przystępują do konkursu – komentował Michał Lipiński.

Promotorzy Polski – i polskiego sportu

Podczas spotkania na stadionie Legii Warszawa wręczono tytuły Promotor Polski dwóm postaciom, których zasługi dla polskiego sportu i jego popularyzacji są bezdyskusyjnie duże. To Marcin Herra i Stefan Szczepłek. Marcin Herra, prawnik i menedżer, był głównym koordynatorem przygotowań Polski do Euro 2012. Przez sześć lat stał na czele spółki PL.2012+, operatora Stadionu Narodowego w Warszawie. Od ubiegłego roku jest wiceprezesem Legii Warszawa. Dziennikarz, komentator sportowy i historyk sportu Stefan Szczepłek znany jest czytelnikom wielu gazet, nie tylko sportowych. Pracował m.in. w nieistniejącym już „Życiu Warszawy” i tygodniku „Piłka Nożna”, obecnie publikuje na łamach „Rzeczpospolitej”. Laureat nagrody Złote Pióro Klubu Dziennikarzy Sportowych i Nagrody im. Dariusza Fikusa za 2007. W 2012 otrzymał Srebrny Wawrzyn Olimpijski PKOI. W 2014 odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi. W 2015 otrzymał Nagrodę im. Bohdana Tomaszewskiego.

Stefan Szczepłek, ale także Andrzej Person, Janusz Zaorski i autor niniejszej relacji wzięli udział w debacie „O sporcie z humorem i honorem”. Janusz Zaorski  – reżyser niezapomnianego „Piłkarskiego pokera” – wspominał swoją fascynację tenisem, przez którą omalże nie usunięto go ze szkoły. Senator RP i dziennikarz Andrzej Person zdradził swoją największą dziennikarską wpadkę. Stefan Szczepłek skupił się na swojej ukochanej piłce nożnej, mnie zaś przypadła miła rola zwrócenia uwagi na to, jak ważną rolę dla miasta i tożsamości jego mieszkańców pełnił i pełni klub Legia Warszawa.

Certyfikaty dla naszych laureatów

Kulminacyjnym punktem jesiennego Klubu „Teraz Polska” było uroczyste przekazanie certyfikatów potwierdzających prawo do posługiwania się Godłem „Teraz Polska” laureatom wcześniejszych edycji Konkursu.

Krzysztof Przybył, prezes Fundacji Polskiego Godła Promocyjnego „Teraz Polska”

Źródło: Jakość dla Polaków ważniejsza od ceny – blog Krzysztof Przybyl (salon24.pl)

Artykuł Jakość dla Polaków ważniejsza od ceny pochodzi z serwisu RAPORT CSR.

Promocja sukcesów Polaków, promocja Polski

Od ponad trzech dekad Fundacja Polskiego Godła Promocyjnego wyłania produkty i usługi najwyższej jakości i nagradza je Godłem „Teraz Polska”. Obecnie trwa przyjmowanie zgłoszeń firm do 34. edycji Konkursu „Teraz Polska”. Nasza Fundacja działa również na rzecz promowania krajowej przedsiębiorczości, monitoruje zachowania konsumentów i trendy w polskiej gospodarce, uczestniczy w debacie publicznej, wyrażając opinie w sprawach kluczowych dla gospodarki kraju, wydaje publikacje, w tym „Magazyn Teraz Polska”.

Projekt „Promotor Polski” został zainaugurowany w 2017 roku. Nagradzamy nim ludzi działających lub wywodzących się z danego regionu, których osiągnięcia współtworzą pozytywny wizerunek naszego kraju. Chcemy promować sukcesy w dziedzinie przedsiębiorczości, kultury, nauki, sportu, mające niewątpliwy wpływ na nasze poczucie tożsamości i na rozwój kraju.
Promotorami Polski z Małopolski w 2023 r. zostali:

•    Jakub Błaszczykowski, piłkarz i fundator Fundacji Ludzki Gest
•    prof. Mateusz Hołda, kardiomorfolog z Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego,
•    prof. Krzysztof Ingarden, architekt.

Wcześniej w Małopolsce tytułem Promotor Polski zostali nagrodzeni: Elżbieta Penderecka, Anna Dymna, prof. Jacek Majchrowski, prof. Jerzy Hausner, prof. Krzysztof Pyrć, Ryszard Florek, Janusz Komurkiewicz, dr Krzysztof Pawłowski, Andrzej Bargiel, Joanna Szyman, prof. Andrzej Jajszczyk i prof. Andrzej Szczerski.

Prof. Mateusz Hołda – sukces w młodym wieku

– Wizerunek Polski to nie tylko produkty, usługi i innowacje, ale także – a może przede wszystkim – ludzie. Warto wyróżniać tych Polaków, którzy poprzez swoje dokonania i zaangażowanie przyczyniają się do propagowania oraz umacniania pozytywnego wizerunku naszego kraju – zwrócił uwagę podczas uroczystości Michał Lipiński, Dyrektor Konkursu „Teraz Polska”.

– Profesor Mateusz Hołda jest promotorem Polski, bowiem polską naukę i medycynę wynosi poza nasz kraj. Robi też jeszcze coś ważniejszego – pokazuje, że młody wiek nie jest ograniczeniem. Jeżeli ktoś ma pasję i wielkie chęci, to może osiągnąć swoje cele – zaznaczył w laudacji prof. Krzysztof Pyrć. Sam nagrodzony podkreślił, że tytuł traktuje jako zobowiązanie do dalszej promocji kraju na najwyższym poziomie. – Pokazaliśmy młodym naukowcom, że można w kraju odnosić sukcesy międzynarodowe. Dziś, to do nas przyjeżdżają profesorowie z zagranicznych uniwersytetów. – pochwalił się prof. Mateusz Hołda.

Jakub Błaszczykowski: na Polaków patrzą dziś inaczej

Słynny piłkarz Jakub Błaszczykowski podczas uroczystości wskazał na zmianę stosunku do Polaków za granicą.

– Kiedy w 2007 roku wyjechałem do Dortmundu, zderzyłem się z niezbyt pochlebnym postrzeganiem nas, Polaków, jako niezbyt uczciwych i pracowitych. Przychodząc do Borussii sam poczułem się w szatni nie do końca doceniony, tylko dlatego, że pochodziłem z Polski. Natomiast po kilku latach grania, a miałem wtedy przyjemność grać z Robertem Lewandowskim i Łukaszem Piszczkiem, sytuacja całkowicie się zmieniła, darzono mnie szacunkiem. Zmianę nastawienia zaczęli też odczuwać inni Polacy pracujący w Niemczech, bo wreszcie dostrzeżono, że jesteśmy narodem pracowitym, nie przejawiamy postawy roszczeniowej. Mam wrażenie, że w tamtym momencie byliśmy dobrymi ambasadorami polskiego sportu za granicą, dołożyliśmy swoją cegiełkę, do zmiany przekonań o Polakach za granicą – powiedział Błaszczykowski.

Prof. Krzysztof Ingarden – oryginalna, polska architektura

Prof. Krzysztof Szczerski w swojej laudacji ocenił, że tacy twórcy, jak profesor Krzysztof Ingarden pokazują, że architektura, która powstaje w Polsce, jest uniwersalna i ma znaczenie nie tylko dla Polaków.

– Dokonania Krzysztofa Ingardena dowodzą, że stereotyp wtórności w architekturze polskiej jest całkowicie chybiony. Jesteśmy miejscem, gdzie powstaje architektura najwyższej klasy, o światowym znaczeniu – powiedział prof. Szczerski.

– Cieszę się, że została dostrzeżona architektura jako dziedzina, która może wpływać na kształtowanie poczucia piękna i jest narzędziem do zmiany świata. W każdej realizacji kieruję się ideą, aby stać na gruncie naszej rzeczywistości i tradycji, i próbować wprowadzać do nich nowoczesność. – podkreślił laureat, prof. Krzysztof Ingarden.

Każdego roku grono Promotorów Polski powiększa się o kolejne osoby z różnych polskich regionów. To pokazuje, że wartościowych, zdolnych i innowacyjnych w naszym kraju nie brakuje. Trzeba tylko dać im szansę na rozwinięcie skrzydeł. Ich sukcesy są znakomitą promocją Marki Polska na całym świecie.

Krzysztof Przybył, prezes Fundacji Polskiego Godła Promocyjnego „Teraz Polska”

Źródło: Promotorzy Polski z Małopolski – już po raz czwarty – blog Krzysztof Przybyl (salon24.pl)

Artykuł Promotorzy Polski z Małopolski – już po raz czwarty pochodzi z serwisu RAPORT CSR.

W Kapitule, oprócz przedstawicieli Fundacji Polskiego Godła Promocyjnego, były reprezentowane m.in.: organizator inicjatywy, czyli Fundacja im. XBW Ignacego Krasickiego, Szkoła Główna Handlowa, Polsko-Francuska Izba Gospodarcza, a także przedstawiciel Rzecznika Praw Obywatelskich. W gronie Patronów Honorowych, oprócz Rzecznika Praw Obywatelskich, znaleźli się m.in. Rektor SGH,  Przedstawicielstwo Komisji Europejskiej w Polsce, resorty rodziny oraz edukacji i nauki. Partnerami Głównymi były firmy: Hasco-Lek SA, Diaverum, Lidl Polska i Żabka.

Nagroda została przyznana w pięciu kategoriach. W kategorii „Osobowość” przypadła Martynie Zastawnej, założycielce firmy WashWash, która w br. znalazła się w gronie piętnastu kobiet z całego świata, wybranych przez Departament Stanu USA do programu mentoringowego Fortune Most Powerful Women. Jest promotorką kultury less waste.

W kategorii „Środowisko” Kapituła uhonorowała L’Oréal Polska – za działania prowadzone na rzecz ograniczenia emisji gazów cieplarnianych, zmniejszenia śladu węglowego, korzystania z OZE i promocji gospodarki obiegu zamkniętego. Kategoria „Społeczeństwo” to nagroda dla DHL Parcel Polska, w uznaniu prowadzonej przez firmę polityki różnorodności tudzież rozbudowanej polityki prorodzinnej i pracowniczej. W kategorii „Ład korporacyjny” zwyciężył BNP Paribas Bank Polska, który w ramach strategii na lata 2022-2025 postawił sobie za cel bycie liderem w obszarze zrównoważonego rozwoju oraz zrównoważonych finansów. W kategorii „Media” nagroda przypadła redaktorowi naczelnemu dziennika „Puls Biznesu” Grzegorzowi Nawackiemu; to efekt promocji zasad odpowiedzialnego biznesu wśród polskich przedsiębiorców i prowadzenia edukacji w zakresie raportowania niefinansowego na łamach gazety i portalu, a także przy okazji organizowanych wydarzeń.

Budowa świadomości w zakresie tego, czym jest zrównoważony rozwój i jakie ma znaczenie dla naszej gospodarki, dla każdego z nas, powinna być dzisiaj jednym z istotnych zadań dla biznesu, władzy i organizacji pozarządowych. Żeby nie uprawiać malkontenctwa: spójrzmy, Szanowni Państwo, jak wzrosła w ostatnich kilkunastu latach świadomość Polaków w tak ważnych kwestiach, jak ochrona środowiska, poszanowanie różnorodności czy zielona energia. To są sprawy, które większość z nas łączą ponad podziałami. Znamy ich wartość, wiemy, że ta wartość dla przyszłych pokoleń będzie jeszcze większa. Co więcej, wierzymy, że Polska w tych dziedzinach może być liderem, może dokonywać zmian i wyznaczać trendy. Do tego potrzeba wspólnej pracy – a cóż tak może połączyć, jak wspólny wysiłek w dobrym celu?

Krzysztof Przybył, prezes Fundacji Polskiego Godła Promocyjnego „Teraz Polska”

Źródło: Zrównoważony rozwój łączy ponad podziałami – blog Krzysztof Przybyl (salon24.pl)

Artykuł Zrównoważony rozwój łączy ponad podziałami pochodzi z serwisu RAPORT CSR.

Polska – piąty producent wodoru na świecie

Nasz kraj to trzeci w Europie i piąty na świecie producent wodoru. Na razie tego pozyskiwanego z paliw kopalnych. To jednak znakomity punkt wyjścia do produkcji zielonego wodoru, tego najbardziej pożądanego w energetyce, a otrzymywanego w procesie elektrolizy wody przy wykorzystaniu energii z OZE. Zgodnie z przyjętą w 2021 r. Polską Strategią Wodorową, w Polsce ma powstać lokalny przemysł wodorowy w oparciu o innowacyjne projekty uczelni i przy wsparciu państwowych koncernów.

Jak poważne są plany wodorowe i jak dużą rolę będzie on pełnił w energetyce świadczy fakt, że paliwowy numer jeden na świecie, czyli Saudi Aramco, chce być numerem jeden w zakresie zielonego wodoru. Również polskie firmy inwestują w ten obszar – Orlen do 2030 roku planuje zainwestować 7,4 mld zł w przedsięwzięcia związane z technologiami wodorowymi. W Trzebini i Włocławku działają specjalistyczne laboratoria, które, jako jedyne w naszym kraju, mogą zbadać wszystkie parametry wodoru, wymagane w procesie zasilania ogniw paliwowych w pojazdach. Samochody na wodór, produkowane na masową skalę, to wciąż przyszłość, ale nie taka odległa – lokomotywa na wodór z bydgoskiej PESY już teraz jest testowana. Polski pojazd uzyskał homologację jako pierwszy na świecie! Pracowano nad nim od 2019 roku. A wracając do samochodów: w sąsiednich Czechach działają pierwsze stacje, na których można tankować wodór, a w Polsce mają powstać jeszcze w tym roku.

Przyszłość dla obszarów pogórniczych

Należy trzymać kciuki, by z tych miliardów sporo trafiło na projekty badawcze realizowane przez polskich naukowców, na polskich uczelniach. A swoje pieniądze w technologie wodorowe będą inwestować także spółki górnicze. JSW i Węglokoks planują na pogórniczych terenach rozwijać ekologiczne technologie wodorowe, a także pracować nad magazynowaniem wodoru w górotworach. W perspektywie nieuniknionego odejścia od energetyki opartej na węglu to duża szansa na gospodarczy rozwój obszarów, które przez lata opierały się na górnictwie.

Sceptycy podkreślają, że zielone technologie wodorowe, choć rozwijane, to w dalszym ciągu kwestia przyszłości. Owszem, podobnie jak małe i średnie reaktory jądrowe. Tylko, że ta przyszłość sprowadza się do pytania „jak szybko”, a nie „czy w ogóle”. Skoro i w zielony wodór, i w SMR-y inwestują największe i najpoważniejsze światowe koncerny, to jest to najlepszym dowodem, że innowacyjne projekty, które kilkanaście lat temu były jedynie teorią, przybierają konkretne kształty. A Polska, polski biznes i polska nauka mogą na tym skorzystać.

Krzysztof Przybył, prezes Fundacji Polskiego Godła Promocyjnego „Teraz Polska”

Źródło: Wodorowa szansa dla Polski – blog Krzysztof Przybyl (salon24.pl)

Artykuł Wodorowa szansa dla Polski pochodzi z serwisu RAPORT CSR.

Brak rąk do pracy – problem, który narasta

Tematem kampanijnym stały się za to domniemane nieprawidłowości w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, właśnie z wizami dla pracowników z Azji i Afryki w tle. Wcześniej mieliśmy oprotestowany przez opozycję projekt rozporządzenia w sprawie ułatwień wizowych dla pracowników spoza Europy, ostatecznie wrzucony do kosza przez rząd. Straszenie migrantami też zebrało swoje żniwo, o czym rządząca większość przekonała się już wówczas, gdy musiała tłumaczyć obecność tysięcy azjatyckich pracowników w Płocku.

Bezrobocie mamy zatem najniższe w historii, rynek jest bez wątpienia rynkiem pracownika. Z drugiej strony wskaźnik PMI nadal szoruje po dnie, a kluczowe branże alarmują, że brakuje już nie tylko pracowników o odpowiednich kwalifikacjach, lecz i osób wykonujących najprostsze prace. Po odpływie pierwszej fali pracowników z Ukrainy, przede wszystkim mężczyzn, po rosyjskiej napaści na naszego sąsiada, mamy kolejną falę odejść. Tysiące pracowników z Ukrainy wracają do siebie bądź jadą pracować do innych państw Unii Europejskiej. Tak jak zima zawsze zaskakuje drogowców, tak sytuacja na rynku pracy niezmiennie zaskakuje polski rząd.

Trzy elementy polityki wobec zagranicznych pracowników

Nie ma żadnej alternatywy dla ściągania do pracy osób z innych kontynentów. Do tego potrzebne są jednak trzy kluczowe elementy. Pierwszy to ponadpartyjna zgoda na to, iż w trosce o rynek pracy nie gramy politycznie tematyką zagranicznych pracowników. Nie stawiamy znaku równości między nimi a nielegalnymi imigrantami z jednej strony, z drugiej hamujemy z populistycznym straszeniem „obcymi kulturami”. Drugi element – to opracowanie długofalowej strategii wobec pracowników z zagranicy. Tych, którzy przyjeżdżają na krótkie kontrakty i tych, którzy mogą osiąść w Polsce na dłużej, może nawet na stałe. Polska nie ma i nie miała żadnej polityki migracyjnej, o czym eksperci mówili jeszcze przed wybuchem wojny w Ukrainie.

Równolegle ze spełnieniem tych dwóch warunków należy pracować nad trzecim elementem, czyli przepisami prawnymi, które urealnią procedury wizowe, pomogą polskim firmom a zarazem maksymalnie utrudnią nadużycia. Takie przepisy muszą powstać w dialogu z przedsiębiorcami, muszą uwzględniać ich potrzeby i uwagi. Na razie dialog w sprawie otwarcia rynku pracy wygląda, mówiąc oględnie, mało dynamicznie.

Wracając do przytoczonego przykładu Płocka i robotników z Azji, którzy pracują na rzecz konsorcjum budującego inwestycję Orlenu. Tysiące pracowników z innego kraju, innego kręgu kulturowego, innego niż chrześcijańskie wyznania. I jakoś potrafią funkcjonować w polskim mieście – bez konfliktów i bez dantejskich scen, które wieszczyła skrajna prawica. Może warto się przyjrzeć płockiemu eksperymentowi i na tej bazie pokusić się o racjonalne rozwiązania?

Krzysztof Przybył, prezes Fundacji Polskiego Godła Promocyjnego „Teraz Polska”

Źródło: Trzy filary polityki wobec pracowników spoza unijnego rynku – blog Krzysztof Przybyl (salon24.pl)

Artykuł Trzy filary polityki wobec pracowników spoza unijnego rynku pochodzi z serwisu RAPORT CSR.

Referenda – także dobre skojarzenia

Referenda w Polsce, wbrew pozorom, nie mają negatywnej konotacji. Te za PRL-u, z lat czterdziestych i osiemdziesiątych, były postrzegane jako manipulacja ówczesnej władzy. Ale pamiętać należy o dwóch ważnych referendach z czasów Trzeciej Rzeczypospolitej. Oba o historycznym znaczeniu. Pierwsze z nich to naturalnie referendum dotyczące członkostwa Polski w Unii Europejskiej, w którym ogromną większością obywatele opowiedzieli się za przynależnością do wspólnoty demokratycznych krajów. Do dziś Polska należy do państw, w których poparcie dla członkostwa w UE jest najwyższe. Drugie to referendum konstytucyjne, w którym zatwierdzono obecną ustawę zasadniczą; towarzyszyły mu emocje i polityczne podziały. Jak widać, konstytucja zdaje egzamin, a ci, którzy wówczas nawoływali do głosowania przeciwko niej, dzisiaj nie podważają jej znaczenia. Była ona mądrym kompromisem między bardzo różnymi wizjami państwa.

Pierwsze pytanie – o większe podatki dla polskich firm

Temat przedsiębiorców i przedsiębiorczości w ostrej kampanii wyborczej istnieje co najwyżej marginalnie. Tak, jakby wszystkie siły polityczne uznały, że nie warto zwracać się do tych, którzy zbudowali mocne podstawy naszej gospodarki. Pytań, które ze strony przedsiębiorców mogłyby paść w referendum, jest wiele. Ja przykładowo mam swoje cztery typy.

Pierwsze mogłoby brzmieć: „Czy jesteś za sukcesywnym zwiększaniem obciążeń podatkowych dla polskich firm, ukrywanych pod hasłami różnorakich opłat i składek?” Mamy sławetną opłatę cukrową, mamy również faktyczne podniesienie stawki podatku liniowego dla przedsiębiorców poprzez zwiększenie ZUS-u. W Polsce AD 2023 nie ma nowych podatków, są za to rozliczne opłaty. Przyklasnąłby temu porucznik Jaszczuk z „07 zgłoś się”, który pouczał Borewicza, że „słowo podatki jest obce socjalistycznej formacji społecznej”.

Drugie pytanie – o udawane konsultacje społeczne

Po drugie można by zapytać: „Czy jesteś za tym, by rząd podejmował strategiczne decyzje dotyczące polskich firm bez realnych i głębokich konsultacji z zainteresowanymi, najlepiej w praktykowanej często formie konsultacji społecznych, kiedy to projekty ustaw są zawieszane w sieci w piątek wieczorem z terminem na odpowiedź do poniedziałku rano?”. Poza forami w rodzaju Rady Dialogu Społecznego konsultacje w sprawie rozwiązań prawnych mających wpływ na polskie firmy przypominają sztukę uników. Są wyjątki, owszem, ale one powinny być regułą. Regułą jest natomiast niechęć do modyfikowania założeń przyjętych przez urzędników.

Trzecie pytanie można by zadać o to, czy przedsiębiorcy opowiadają się za dowolnym rozszerzaniem listy organów, które bez decyzji sądowej mogą prześwietlać rachunki, domagać się wyjaśnień, zamrażać środki i stosować coraz bardziej pomysłowe sposoby utrudniania działalności firm. Nie kwestionuję tego, że w ostatnich 8 latach udało się odnieść sukcesy w walce z przestępstwami podatkowymi, co skutkuje większą ilością pieniędzy w budżecie. Nie może być to jednak pretekstem do dania urzędnikom poza kontrolą kompetencji, które pozwalają sparaliżować działalność dowolnej firmy.

I wreszcie na koniec wypadałoby spytać: „Czy jesteś za tym, by wsparcie polskiej przedsiębiorczości oznaczało przede wszystkim wsparcie dla państwowych przedsiębiorstw, które uznawane są za podstawę wzrostu gospodarczego Polski?”. O ile nikt nie kwestionuje, że są potrzebne silne, kontrolowane przez Skarb Państwa firmy, zwłaszcza te działające w newralgicznych sektorach, jak energetyka, to absurdem jest teza, że to państwowe giganty są jedyną siłą napędową polskiej gospodarki. Nie można doprowadzić do sytuacji, w której de facto nastąpi powrót do regulacji z czasów Polski Ludowej, gdy rozróżniano uprzywilejowane podmioty „gospodarki uspołecznionej” i podejrzane z definicji podmioty prywatne. Sukces, który osiągnięto po 1989 roku, to przede wszystkim wysiłek polskich firm prywatnych!

Nie wiem, jak Państwo, ale ja bez wahania udzieliłbym na tak postawione pytania odpowiedź: cztery razy nie.

Krzysztof Przybył, prezes Fundacji Polskiego Godła Promocyjnego „Teraz Polska”

Źródło: Cztery razy nie, czyli o co można by zapytać w imieniu polskich przedsiębiorców? – blog Krzysztof Przybyl (salon24.pl)

Artykuł Cztery razy nie, czyli o co można by zapytać w imieniu polskich przedsiębiorców? pochodzi z serwisu RAPORT CSR.