– Pierwsza edycja loterii, która odbyła się pod koniec ubiegłego roku, spotkała się z dużym zainteresowaniem klientów, dlatego zdecydowaliśmy się na jej powrót w nowej, jeszcze bardziej atrakcyjnej odsłonie. Akcja „GIGA Foodziki. Nowi przyjaciele” to kolejny krok w kierunku tworzenia unikalnych doświadczeń zakupowych w sklepach naszej sieci. Motywem przewodnim jest przyjaźń, a każda z GIGA maskotek została zaprojektowana tak, aby wyróżniać się oryginalnym wyglądem i ponownie nawiązywać do asortymentu Żabka Menu. Ponadto pula nagród jest ponad 12 razy większa niż podczas zeszłorocznej edycji, a ich łączna wartość to niemal 27,5 mln zł – mówi Jerzy Roguski, Chief Commercial Officer w Żabka Polska.

Nowe zasady loterii i 20 milionów nagród

W nowej odsłonie loterii klienci Żabki za wydanie 25 zł otrzymają jedną zdrapkę. W przypadku jednorazowych zakupów o wartości będącej wielokrotnością tej kwoty – maksymalnie 4 zdrapki na transakcję, a każda zdrapka wygrywa! Osoby, które wezmą udział w loterii, mogą wygrać GIGA maskotki o wysokości 120 cm, do wyboru będą cztery postaci: pizza Picka, puszysta Bułcia, pieróg z artystyczną duszą Pierro i czekolada pitna Choco. Każdy, kto wygra GIGA Foodzika, będzie mógł otrzymać go za pośrednictwem kuriera lub odebrać w sklepie sieci, po wcześniejszym wypełnieniu formularza na specjalnie w tym celu uruchomionej stronie internetowej.

Oprócz maskotek wygrać można odblaskowe zawieszki oraz dwa rodzaje breloków, które będą także do zakupienia w sklepach w cenie od 4,99 zł/szt. do 29,99 zł/szt., w zależności od rodzaju. Wśród nagród znalazły się również hot dogi, frytki oraz przekąski marki własnej HAPS! (m.in. różne orzechy i suszone owoce), a także wiele innych produktów znanych marek, np. wafle Prince Polo, lody Kaktus i Zielona Budka, napoje Tymbark, musy Kubuś, serki Danio czy rogaliki 7Days. Wygrać można również bony na zakupy w Żabce, bony na przekąski podawane na ciepło lub kawę oraz żappsy.

Łączna pula nagród wynosi aż 20 mln sztuk. Udział w loterii można wziąć od 6 maja do 2 czerwca 2026 r. W zależności od rodzaju nagrody będą one wydawane w sklepie, w aplikacji Żappka (żappsy) lub na platformie Roblox (skiny do gier).

Rozśpiewana współpraca z ekipą FRIENDZ

Ambasadorami kampanii celebrującej przyjaźń i muzykę zostali popularni influencerzy wchodzący w skład ekipy FRIENDZ – m.in. Sebastian Czajewski, znany jako Czajnik i Kinga Tymoszuk, czyli Kinia. Twórcy internetowi wykonali piosenkę i wzięli udział w teledysku, których motywem przewodnim jest połączenie sił dwóch ekip – GIGA Foodzików i FRIENDZ. Fragmenty klipu są także częścią spotu reklamowego, który jest dostępny w serwisie YouTube.

Całkiem nowy muzyczny świat Foodzików na Robloxie

Loterii towarzyszy uruchomienie nowej odsłony gry na platformie Roblox, której motyw odpowiada hasłu przewodniemu całej kampanii – „Muzyka i Przyjaźń”. Użytkownicy, wraz z osiąganiem kolejnych poziomów, zmieniają swoją postać, towarzyszą im także instrumenty, które muszą odblokować w trakcie gry. W loterii wygrać można skiny i boosty do wykorzystania w grze. Najlepsi gracze trafią do rankingu widocznego na mapie i będą mieli szansę na wygranie GIGA Foodzika.

To druga odsłona gry z przygodami GIGA Foodzików. Poprzednia wygenerowała niemal 900 tys. wejść użytkowników, którzy spędzali w foodzikowej krainie średnio 11 minut, czyli ponad dwa razy tyle czasu, co średnio na innych grach na platformie Roblox.

Kampania promująca loterię powstała we współpracy z agencją kreatywną GONG, za produkcję materiałów odpowiada dom produkcyjny Watchout, a za zakup mediów – Value Media.

Źródło: Żabka

Artykuł Nowi przyjaciele GIGA Foodziki – wracają do Żabki pochodzi z serwisu RAPORT CSR.

• Badanie Deloitte analizujące dotychczasowe raporty ESG z dziewięciu krajów Europy Środkowej, w tym z Polski, pokazuje wyraźnie, że obszar społeczny należy do najsłabiej rozwiniętych części raportowania1. Tylko 41% raportów zawierało informacje dotyczące społeczności dotkniętych działalnością firmy.

• Z danych Forum Odpowiedzialnego Biznesu (FOB) wynika, że ponad 60% dużych firm w Polsce realizuje działania społeczne we współpracy z organizacjami pozarządowymi, a liczba partnerstw międzysektorowych systematycznie rośnie. 84% firm analizowanych przez FOB deklaruje posiadanie strategii ESG lub zrównoważonego rozwoju, ponad połowa, 54% firm już publikuje raport ESG lub raport niefinansowy.

• Eksperci ds. współpracy międzysektorowej z Pro NGO wskazują, że w Polsce nadal jest sporo do zrobienia w obszarze budowania partnerstw, które mają sens i zmieniają otoczenie. Organizują w Krakowie platformę do spotkania się trzech sektorów: prywatnego, publicznego i społecznego.

Trzy lata z ESG

Minęły trzy lata, odkąd obowiązuje unijna dyrektywa Corporate Sustainability Reporting Directive (CSRD), znacząco rozszerzająca obowiązek raportowania danych niefinansowych, określanych jako ESG. Opracowywanie raportów ESG polega na systematycznym zbieraniu, analizowaniu i publikowaniu danych dotyczących wpływu firmy na środowisko, społeczeństwo oraz sposobu zarządzania firmą.

Jak przyznaje Grzegorz Ludwin, prezes zarządu Fundacji Pro NGO, organizatora “Konferencji CSR i ESG – od ludzi dla ludzi”, dyrektywa CSRD zmieniła zasady gry raz na zawsze. ESG stało się wymogiem biznesowym, nowym narzędziem w walce z konkurencją. – Jeszcze trzy, dwie dekady temu działania z zakresu społecznej odpowiedzialności biznesu były często traktowane przez biznes jako coś dodatkowego. Prowadzone projekty społeczne, wolontariat pracowniczy czy podejmowane akcje charytatywne były po prostu mile widziane. Podobnie jak dbanie o dobrostan pracowników czy o środowisko. Później stały się normą wymaganą przez świadomych konsumentów oraz pracowników. Dziś coraz większa liczba firm w Polsce traktuje kwestie społeczne i środowiskowe jako element obowiązkowego zarządzania organizacją – zaznacza Grzegorz Ludwin i dodaje: – Nawet podmioty zwolnione z raportowania, mogą być niejako do tego zmuszone przez: kontrahentów w łańcuchu dostaw, zamówienia publiczne czy instytucje finansowe, np. banki, które coraz częściej stawiają wymóg działania wedle modelu zrównoważonego rozwoju podmiotom ubiegającym się o kredyty. Zresztą, nie chodzi tylko o obowiązek raportowania ESG. Coraz więcej firm czuje presję, by pokazywać nie tylko klientom, ale całemu otoczeniu biznesowemu, że oprócz pomnażania zysków dają się z siebie więcej społeczeństwu, dbają o środowisko, po prostu świadomie działają na rynku i analizują swój wpływ.

Oczekiwania wobec raportowania ESG rosną także ze strony samych pracowników. Według badania SD Worx z 2025 r. tylko 57% pracowników w Polsce uważa, że ich pracodawca rzeczywiście działa w duchu zrównoważonego rozwoju, a zaledwie 60% deklaruje zaufanie do działań ESG w swojej organizacji. Jednocześnie pracownicy, którzy uznają takie działania za autentyczne, są o 12% bardziej skłonni postrzegać pracodawcę jako atrakcyjnego, co pokazuje, że zaangażowanie społeczne staje się istotnym czynnikiem konkurencyjności firm na rynku pracy. Z kolei z badania PwC wynika, że aż 39% pracowników w Polsce deklaruje, że bierze pod uwagę kwestie ESG przy wyborze pracodawcy.

Problematyczna literka „S”, czyli partner społeczny poszukiwany

Dla największych podmiotów raportowanie ESG odbywa się według europejskich standardów ESRS (European Sustainability Reporting Standards), które określają konkretne wskaźniki dotyczące wpływu firmy na środowisko, społeczeństwo i sposób zarządzania organizacją. Firmy od lat funkcjonują w systemie obowiązków środowiskowych. Raportują emisje, zużycie energii, gospodarkę odpadami, itp. Oznacza to, że wiele organizacji dysponuje danymi środowiskowymi od lat, często jeszcze zanim pojawiła się koncepcja ESG w obecnym kształcie. Podobnie wygląda sytuacja w obszarze „G”. Ład korporacyjny, systemy compliance, procedury zarządzania ryzykiem czy struktury nadzorcze rozwijały się przez lata w odpowiedzi na regulacje rynku czy standardy audytowe. W wielu firmach istnieją więc dobrze rozwinięte mechanizmy, które można stosunkowo łatwo wpisać w logikę ESG. Komponent społeczny ESG, dotyczący tego, jak organizacja wpływa na ludzi – zarówno wewnątrz firmy, jak i poza nią – pozostaje najsłabszym i najbardziej problematycznym elementem całego systemu. Dlaczego tak jest?

Według danych zebranych przez Deloitte, aż 73% firm w regionie Europy Środkowej wskazuje wdrażanie ESG jako jedno z największych wyzwań strategicznych najbliższych lat, a jednocześnie wiele organizacji podkreśla brak doświadczenia w realizacji działań społecznych o mierzalnym wpływie. Ale nie chodzi tylko o to. Problem jest bardziej złożony i zaczyna się wcześniej. Firmy nie mogą już ograniczyć się do deklaracji. Powinny wykazać mierzalne efekty swoich działań społecznych. Obszar „S” wymaga danych, których firmy wcześniej nie zbierały, a często nawet nie wiedziały, że będą musiały je analizować. Podobny wniosek płynie z raportu Grant Thornton: komponent społeczny jest jednym z najtrudniejszych obszarów, ponieważ wymaga zbierania nowych typów danych i budowania relacji społecznych, których wcześniej nie dokumentowano9. Takie kwestie jak np. luka płacowa, dobrostan pracowników, wpływ na społeczności lokalne czy prawa człowieka, to dane o charakterze relacyjnym i jakościowym, wymagające nie tylko narzędzi analitycznych, lecz także realnych relacji z ludźmi. – Dane środowiskowe i zarządcze w większości są typowo systemowe i oparte na procedurach. Można je zbierać i weryfikować poprzez analizę dokumentacji i danych liczbowych. Dane społeczne wymagają kontaktu z interesariuszami: pracownikami, społecznościami lokalnymi czy partnerami społecznymi wywodzącymi się z trzeciego sektora. Dzisiejsze podejście ESG podkreśla, że efektywna odpowiedzialność społeczna wymaga nie tylko procedur w politykach, ale także kultury dialogu, zaangażowania lokalnych społeczności oraz budowania trwałych relacji opartych na zaufaniu i transparencji – zaznacza Kamila Wosińska z firmy Skill Spring, zajmującej się interim managementem.

Szczególnie udział organizacji pozarządowych, które dostarczają informacji o realnym wpływie działalności firmy na ludzi i otoczenie społeczne, staje się jednym z kluczowych elementów systemu raportowania ESG. – W wielu przypadkach firmy dysponują zasobami finansowymi i organizacyjnymi, ale nie mają doświadczenia w pracy ze społecznościami lokalnymi czy projektowaniu działań społecznych o długofalowym wpływie. I właśnie tu ujawnia się rola organizacji pozarządowych, które dokładnie wiedzą, gdzie i czego brakuje lub co źle działa, a także mają gotowe projekty oraz przetarte szlaki, żeby wdrożyć właściwe rozwiązanie o zauważalnym wpływie na otoczenie – dodaje Aleksandra Mitek ze Stowarzyszenia Latarnia.

Na czym dokładnie polega ich wkład i w czym mogą pomóc?

Trzy aspekty współpracy na linii biznes – organizacje społeczne

W tym przypadku wymienić można trzy kluczowe obszary: pomiar efektów/wpływu społecznego, dostarczanie wiarygodnych danych społecznych, oraz projektowanie działań społecznych.

1. Pomiar efektów/wpływu społecznego

Jednym z największych wyzwań dla firm wdrażających ESG nie jest samo prowadzenie działań społecznych, lecz udowodnienie ich skuteczności. Ważne jest pokazanie, jaki realny efekt przyniosły podjęte działania. W praktyce oznacza to konieczność odpowiedzi na konkretne pytania, np.: ile osób zostało objętych wsparciem, jakie zmiany nastąpiły w ich sytuacji, czy działanie przyniosło trwały efekt, czy problem społeczny został ograniczony lub rozwiązany. Pomiar efektów społecznych to proces znacznie bardziej złożony niż liczenie wydanych środków czy liczby zrealizowanych wydarzeń. Organizacje społeczne posiadają w tym zakresie doświadczenie i narzędzia, które są wykorzystywane m.in. w projektach finansowanych ze środków publicznych lub międzynarodowych. Należą do nich m.in.: teoria zmiany (Theory of Change), określająca zależności między działaniami a efektami, stosowanie wskaźników rezultatu i oddziaływania (np. liczba osób, które zmieniły określone zachowania), prowadzenie badań ewaluacyjnych i ankiet wśród uczestników projektów, monitorowanie efektów w dłuższym czasie.

2. Dostarczanie wiarygodnych danych społecznych

Firmy są zobligowane nie tylko zbierać informacje o swoich działaniach, ale także udowodnić ich wiarygodność oraz możliwość weryfikacji przez audytorów. To z kolei wymaga posiadania informacji pochodzących bezpośrednio od społeczności lokalnych albo od podmiotów, które współpracują z nimi na co dzień. Dlatego współpraca z organizacjami pozarządowymi staje się tak istotna. NGO mogą dostarczać firmom m.in.: dane o rzeczywistych potrzebach społecznych w danym regionie, informacje o liczbie i charakterystyce uczestników projektów, dane jakościowe dotyczące zmian społecznych, dokumentację projektową, która może być wykorzystana w raportach ESG.

3. Projektowanie działań społecznych: od pomysłu do sensownych działań

ESG wymaga od firm nie tylko pokazywania, że są odpowiedzialne społecznie, bo to np. wynika z ich strategii czy przyjętych wartości, ale przede wszystkim, że ich działania odpowiadają na realne potrzeby, a nie są przypadkowe lub wyłącznie wizerunkowe. Organizacje pozarządowe działają w społecznościach lokalnych lub zajmują się danym problemem systemowo, na skalę ogólnopolską. Posiadają wiedzę o problemach, które nie zawsze są widoczne z perspektywy biznesu czy analizy danych. Potrafią zidentyfikować potrzeby konkretnych grup – dzieci, seniorów, osób z niepełnosprawnościami, mieszkańców regionów dotkniętych ubóstwem czy problemami środowiskowymi. W praktyce oznacza to, że organizacje społeczne mogą pomóc firmom: przeprowadzić diagnozę potrzeb społecznych w danym regionie lub środowisku, zaprojektować działania edukacyjne, wprowadzające zmianę, zdrowotne lub środowiskowe dopasowane do realnych wyzwań, określić cele projektu w sposób umożliwiający ich późniejszy pomiar, uniknąć działań przypadkowych, które nie przynoszą trwałych efektów.

Jak podsumowuje Grzegorz Ludwin, organizacje pozarządowe nie tylko mogą, ale w 2026 roku powinny być partnerami w sporządzaniu raportów ESG. Dzięki współpracy z trzecim sektorem, firmy mogą przełożyć ogólne cele strategii na konkretne działania, których efekty można udokumentować i przedstawić w raportach.

„Konferencja CSR i ESG – od ludzi dla ludzi”

„Konferencja CSR i ESG – od ludzi dla ludzi” odbywa się w dniach 18-19 maja 2026 r. w Krakowie. Pierwszy dzień to Network Night – spotkanie, które daje możliwość nawiązania bezpośrednich relacji między osobami ze świata biznesu i trzeciego sektora. Kolejny dzień to prelekcje ponad czterdziestu prelegentów i prelegentek odbywające się w czterech blokach tematycznych: Zaangażowanie, Transformacja, Wpływ, Relacje, warsztaty oraz branżowe targi. To, co łączy wszystkie punkty agendy konferencji to nastawienie na praktykę: przedstawianie konkretnych możliwości i rozwiązań, które pokazują, że współpraca biznesu i organizacji społecznych opłaca się wszystkim. Prowadzącym i jednym z prelegentów będzie Jasiek Mela, podróżnik, społecznik, mówca motywacyjny. – Lubię być tam, gdzie dzieją się rzeczy ważne, gdy dane wydarzenie jest motorem do powstawania nowych bytów lub do zmian. Jestem pewien, że i tym razem zadzieją się niespotykane połączenia, dające nowe możliwości do współpracy na przecięciu biznesu, administracji i społeczników – mówi Jasiek Mela, ambasador Fundacji Pro NGO.

Więcej informacji o “Konferencji CSR i ESG – od ludzi dla ludzi”, pełna agenda wydarzenia na stronie: konferencja.csriesg.pl.

Źródło: Propsy PR

Artykuł Jak uniknąć social washingu, czyli współpraca z sektorem NGO pochodzi z serwisu RAPORT CSR.

Artykuł Adamed Pharma opublikował raport zrównoważonego rozwoju za 2024 rok pochodzi z serwisu RAPORT CSR.

Sytuacja bezdomnych zwierząt w Polsce jest ważnym tematem dyskusji publicznej ostatnich miesięcy. Kontrole Najwyższej Izby Kontroli, analizy przeprowadzane przez organizacje społeczne i problemy przedstawiane przez stronę społeczną ujawniają wady systemu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt. Wady te to nie tylko kwestia coraz wyższych kosztów ponoszonych przez gminy oraz niezgodnych z upoważnieniem ustawowym gminnych programów opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt, lecz w szczególności krzywda i spowodowane nią cierpienie tysięcy zwierząt. To także ogromne obciążenie dla społeczeństwa, które przejmuje realizację zadań niewykonywanych przez państwo.

Podwójnie skrzywdzone zwierzę

Ta sytuacja dla zwierzęcia nie kończy się w momencie, w którym organ gminy – zobligowany do odłowienia i umieszczenia w schronisku – podejmie swoje działania. Ujawnione w ostatnim czasie patologiczne sytuacje, mające miejsce w schroniskach dla zwierząt, to niestety powszechna rzeczywistość zwierząt bezdomnych. Podkreślają to organizacje społeczne od lat walczące o poprawę warunków w schroniskach i systematycznie dopominające się o powszechne wprowadzenie działań zapobiegających bezdomności zwierząt. Doprowadziły one do likwidacji kilku takich miejsc, w których utrzymywane były, cierpiały i umierały tysiące psów, a w niektórych ze schronisk także kotów.

– Niestety obecnie obowiązujące prawo nie tworzy jasnego, wystarczającego i efektywnego systemu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt – wskazuje ekspertka.

Pomimo tego, że w 1997 r. ustawą o ochronie zwierząt wprowadzono definicję zwierzęcia bezdomnego, a obowiązek odławiania zwierząt bezdomnych i zapewnienia im miejsca w schronisku przekazano gminom; w 2002 r. wprowadzono możliwość przyjmowania przez gminy lokalnych programów opieki nad zwierzętami bezdomnymi, które zmieniono w 2011 r. na obligatoryjne i rozszerzono ich zakres, zaś w 2016 r. umożliwiono gminom finansowanie zabiegów sterylizacji albo kastracji zwierząt ich mieszkańców – nadal nie można uznać, że prawo to jest adekwatne do potrzeb.

Co zawierają procedowane projekty?

Do sejmowej Komisji Nadzwyczajnej do spraw ochrony zwierząt trafiły trzy projekty ustaw zawierające przepisy bezpośrednio odnoszące się właśnie do tematyki bezdomności zwierząt – projekt obywatelski (druk nr 700), projekt poselski (druk nr 836) oraz projekt rządowy (druk 2293). Zawierają one w szczególności następujące rozwiązania:

• w każdym z projektów zawarto regulacje ustanawiające obowiązek znakowania i rejestracji psów i kotów, odpowiednio w rejestrze państwowym (KROPiK) – prowadzonym przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (druk nr 2293), rejestrze prowadzonym przez Izbę Lekarsko-Weterynaryjną (druk nr 700) oraz prywatnych rejestrach, które miałyby być zintegrowane z rejestrem centralnym (druk nr 836) – przy czym zakres obowiązkowego znakowania wg złożonego projektu KROPIK obejmuje psy, jednak obowiązkowość nie dotyczy kotów (z wyjątkiem kotów przyjętych do schroniska oraz kotów przed przeniesieniem własności);
• regulacje dotyczące obowiązkowej kastracji psów i kotów zawarto w projekcie społecznym (druk nr 700), z wyjątkiem zwierząt utrzymywanych w hodowlach zarejestrowanych i zrzeszonych w zarejestrowanych stowarzyszeniach hodowców psów albo kotów, zaś kastracji albo sterylizacji psów i kotów nieobligatoryjnej w projekcie poselskim (druk nr 836);
• uszczegółowienie obowiązków gmin, w tym pewnych zmian w zakresie upoważnienia ustawowego do wydawania corocznych programów opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt (np. w zakresie zapewnienia zwierzętom miejsca w schronisku dla zwierząt) oraz umów z wykonawcami zadań w nim zawartych – ujęto w projekcie obywatelskim (druk nr 700);
• w zakresie dotyczącym schronisk dla zwierząt domowych, w projekcie obywatelskim (druk nr 700) przewidziano też szereg szczegółowych regulacji, przy czym prowadzenie rejestru takich schronisk wraz z rejestrem zwierząt w nich utrzymywanych przewiduje ten projekt, jak też projekt KROPiK.

– Wprowadzenie przepisów ustanawiających obowiązek znakowania psów i kotów, pozwalających na upowszechnienie zabiegów sterylizacji albo kastracji tych zwierząt, uszczegóławiających obowiązki gmin oraz doregulowujących zasady funkcjonowania schronisk – to rozwiązania, które aktywiści i organizacje działające na rzecz zwierząt postulują od lat. I choć nie jest tak, że przyjęcie ich wyeliminuje wszystkie problemy związane ze zjawiskiem bezdomności zwierząt, stanowi ono niezbędny krok na drodze do polepszenia sytuacji – ocenia dr Gruszczyńska.

Zasady pokrywania kosztów

Ważny element planowanych regulacji stanowią przepisy dotyczące zasad pokrywania kosztów planowanych zadań, i tak np. odnośnie do zabiegów kastracji/sterylizacji oraz znakowania i rejestracji zwierząt:

• zgodnie z regulacjami zawartymi w projekcie druk 700 koszty zabiegu kastracji, jak też oznakowania zwierzęcia ponosi jego właściciel albo opiekun (posiadacz), jednak w przypadkach wskazanych w ustawie osób, dla których poniesienie tego kosztu będzie stanowić istotne obciążenie gospodarstwa domowego, koszt zabiegu sfinansuje gmina – projektodawca ogólnie odniósł się do przewidywanych kosztów;
• według regulacji zawartych w projekcie druk nr 836 koszt wszystkich zabiegów znakowania i rejestracji oraz kastracji/sterylizacji poniosą gminy, które otrzymają z budżetu państwa na te zadania dotacje – projektodawca nie wskazał przewidywanych kosztów dla budżetu, jednak określił wysokość dotacji dla gmin (oznakowanie 70 zł i zabieg sterylizacji/kastracji od 30 zł do 700 zł);
• w projekcie KROPiK założono, że koszt znakowania i rejestracji poniesie właściciel zwierzęcia – przy określeniu przez ministra stawki maksymalnej, zaś koszt utworzenia i prowadzenia rejestru wyniesie 119 mln zł w rozbiciu na 10 lat, a więc około 12 mln zł rocznie.

Według danych Monitora BOZ, w 2024 r. koszty opieki nad psami w schroniskach, które poniosły gminy to 391 mln zł. Kwota ta jednak jest ewidentnie niedoszacowana, w tym nie obejmuje wielu kosztów ponoszonych przez organizacje społeczne, jak też np. zbiórek na leczenie zwierząt bezdomnych, realizowanych jako wsparcie schronisk. Ponadto stawki przewidziane na jedno zwierzę w wielu schroniskach są zaniżone, w szczególności dotyczy to kotów. NIK wskazuje, że wprowadzenie powyższych rozwiązań wpłynie na ograniczenie zjawiska bezdomności zwierząt, jak też pozwoli na zmniejszenie kosztów opieki nad zwierzętami bezdomnymi.

– Liczę na to, że dalsze prace nad stworzeniem prawa dobrego dla zwierząt będą się toczyć nie tylko w budynkach sejmowych, ale też podczas debat i konferencji, czy w ramach powołanych do tego celu zespołów eksperckich – podsumowuje ekspertka.

dr Agnieszka Gruszczyńska z Instytutu Prawa Uniwersytetu SWPS,
ekspertka w dziedzinie prawa zwierząt

Źródło: Uniwersytet SWPS

Artykuł Dobre prawo dla bezdomnych zwierząt rodzi się w bólach pochodzi z serwisu RAPORT CSR.

Moda na recykling to ogólnopolski projekt edukacyjno – ekologiczny Europejskiej Platformy Recyklingu (ERP Polska), którego celem jest edukacja w zakresie prawidłowego postępowania z elektroodpadami i odpadami opakowaniowymi.

Projektantki mody: Alicja Prus i Ewa Ślusakowicz, absolwentki Międzynarodowej Szkoły Kostiumografii i Projektowania Ubioru odwiedzają z okazji siódmej edycji akcji zakłady przetwarzania, a następnie zaangażowane ekologicznie miasta i gminy. W wybranych miejscowościach odbywa się wyjątkowa lekcja przyrody, a jej uczestnicy dowiadują się jak prawidłowo postępować ze zużytym sprzętem elektrycznym, elektronicznym, zużytymi bateriami i akumulatorami oraz opakowaniami.

Lekcja dla dzieci i młodzieży połączona jest z warsztatami przygotowania re-cyklingowych kreacji. Warsztaty z okazji Światowego Dnia Recyklingu były jednak wyjątkowe z uwagi na udział gwiazd i znanych dziennikarzy. Tym razem to oni okazali miłość do planety Ziemia, angażując się w proces twórczy i przygotowując stylizacje z elektroodpadów i opakowań, którym nadali drugie życie razem z kreatywnymi projektantkami. Dowiedzieli się dlaczego recykling jest tak istotny, szcze-gólnie w dzisiejszych czasach, kiedy powinniśmy ograniczać zużycie surowców naturalnych.

Podczas wydarzenia recyklingową biżuterię, torebki oraz kreacje z elektroodpadów i opakowań przygotowywały m.in.: Marika, Joanna Kryńska, Krzysztof Skórzyński, Piotr Zelt, Damian Janikowski, Aga Grzelak, Ilona Felicjańska, Eliza Trybała i Paweł Trybała „Trybson”, Marta Tomczak, Monika Chojdak (Be Like JLO), Mariusz Wawrzyńczyk, Karolina Motylewska i inni.

W czasie wydarzenia z recitalem wystąpiła Marika. Piosenkarka, autorka tekstów, dziennikarka radiowa, osobowość telewizyjna, znana jest z wielkiego hitu „Moje serce” i ostatniego nagranego w duecie z Pawłem Domagałą „Okruchy złota”. W czasie sesji zdjęciowej inaugurującej siódmą edycję projektu pozowała w jeansowym komplecie z pomarańczowymi płytkami drukowanymi. Marika nie jest zaskoczona, że zepsuty sprzęt i zużyte opakowania po poddaniu recyklingowi mogą posłużyć jako wyjątkowy surowiec do kreacji artystycznych.

Podczas „Mody na recykling” z okazji Światowego Dnia Recyklingu było również wiele nawiązań do Kaliny Jędrusik, jako że salon artystyczny „Kalinowe serce” jest miejscem położonym tuż przy jej dawnym domu. Podczas wydarzenia goście mogli skosztować sałatek od rodzinnej firmy Wieczorkowscy, zdrowych przekąsek od Bio Planet, a także słodkości „Złoty Orzech”, dla których szacunek dla planety Ziemia jest nadrzędną wartością. Były też wyjątkowe niespodzianki z kosmetykami naturalnymi od Bandi – pioniera branży „eco beauty” w Polsce.

Całość wydarzenia miała wsparcie medialne portali: www.naszemiasto.pl, www.ekoguru.pl i magazynu „Odpady i środowisko”, a także wsparcie od wielkareklama.eu

Źródło: Bee Music Monika Batogowska

Artykuł Gwiazdy wspierają modę na recykling. Zobacz zdjęcia! pochodzi z serwisu RAPORT CSR.

Rola silnych, emocjonalnie otwartych wzorców kobiecych jest niezwykle ważna dla zdecydowanej większości respondentek. Jak wynika z badania “Role płciowe kobiet a ich emocje” serwisu Prezentmarzeń, aż 99% ankietowanych pań uważa obecność takich kobiet w swoim życiu za istotną. Wyniki te jednoznacznie podkreślają potrzebę widoczności autentycznej ekspresji emocjonalnej, zwłaszcza w kontekście kobiecych ról społecznych i świadczą o tym, jak inspirujące i wzmacniające może być dla wielu osób obserwowanie kobiet, które śmiało wyrażają swoje uczucia. Zaledwie 1% badanych uznało tę kwestię za nieistotną.

Podwójne normy. Dla kogo?

W świadomości społecznej wciąż silnie zakorzenione jest przekonanie o istnieniu podwójnych norm. Aż 92% respondentek uważa, że mężczyźni i kobiety mają różne standardy dotyczące akceptowalności wyrażania emocji. Ten przytłaczający wynik wskazuje na głębokie osadzenie tradycyjnych ról płciowych w naszym społeczeństwie i ich wpływ na to, jakie emocje są społecznie akceptowane u przedstawicieli różnych płci.

W kwestii wsparcia emocjonalnego respondentki badania jasno wskazują na wartość empatii i bezwarunkowej akceptacji. Aż 38% ankietowanych uznało, że słuchanie jest najważniejszą formę wsparcia. Co trzecia respondentka wskazuje także na akceptację bez oceniania oraz pragnienie bezpiecznej przestrzeni do wyrażania emocji. Doradztwo, czyli aktywna pomoc w szukaniu rozwiązań, było istotne dla 21% badanych, natomiast wsparcie w działaniu okazało się najmniej priorytetowe, z zaledwie 11% wskazań. W obliczu trudności emocjonalnych kobiety przede wszystkim szukają zrozumienia i obecności, zanim przejdą do etapu aktywnego rozwiązywania problemów.

Czy obchodzimy to święto?

Wyniki badania w jednoznaczny sposób podkreślają szeroką i ugruntowaną celebrację Dnia Kobiet w społeczeństwie. Aż 99% pań deklaruje, że obchodzi to święto. Tak wysoki odsetek wskazuje na Dzień Kobiet jako wydarzenie o niezwykle silnym charakterze społecznym i kulturowym, stanowiące istotny element kalendarza dla niemal wszystkich ankietowanych pań. Jedynie marginalny 1% nie obchodzi tego dnia, co dodatkowo potwierdza jego powszechną akceptację i znaczenie. Panie uważają, że wręczanie prezentów w postaci emocji wpływa na wartość relacji i wspólnego czasu. Zdecydowana większość, bo aż 59%, pragnie przede wszystkim czasu spędzonego z bliskimi, pełnego rozmów i radości, co podkreśla fundamentalną potrzebę więzi międzyludzkich. Na drugim miejscu, z wynikiem 24%, znalazła się chęć spędzenia wyjątkowego dnia, w którym ktoś spełni marzenia lub pragnienia, co odzwierciedla pragnienie personalizowanych gestów i spełnienia osobistych aspiracji. – mówi Wiktoria Pieńkosz z serwisu Prezentmarzeń

Ponad połowa ankietowanych kobiet (53%) pragnie, aby prezent odzwierciedlał ich uczucia poprzez wspólnie spędzony czas, co utwierdza w przekonaniu, że to budowanie więzi i wspólne przeżycia są dla nich najcenniejsze. Blisko jedna trzecia (29%) preferuje doświadczenie emocjonalne, takie jak wyjazd lub warsztaty, co świadczy o docenianiu możliwości rozwoju i tworzenia wspomnień. Słowa wsparcia, choć ważne, są preferowane przez znacznie mniejszą grupę (12%), a osobiste przedmioty mające szczególne znaczenie cieszą się najmniejszym uznaniem (6%). Wyniki te wyraźnie podkreślają trend odchodzenia od materialnych upominków na rzecz tych, które wzbogacają relacje i dostarczają niezapomnianych wrażeń emocjonalnych.

Niespodzianki są najlepsze

Zdecydowana większość, bo 35% ankietowanych kobie, uznaje zorganizowanie niespodzianki w jej stylu za najbardziej emocjonalne, co podkreśla wartość indywidualnego podejścia i poczucia bycia naprawdę zrozumianym. Słowa otuchy i zrozumienia (27%) oraz fizyczny dotyk, jak przytulenie (21%) również plasują się wysoko, świadcząc o niezmiennej potrzebie werbalnego i fizycznego wsparcia. Mniej, choć nadal ważne, jest wspólne dzielenie się wspomnieniami i emocjami (17%), co sugeruje, że choć retrospekcja jest ceniona, to aktywny, kreatywny gest jest dla wielu bardziej wzruszający.

Znaczenie prezentów emocjonalnych wykracza daleko poza proste wyrażenie uczuć, stając się dla wielu bodźcem do osobistego rozwoju i pogłębiania relacji. Dla 31% respondentów taki podarunek przede wszystkim zainspirowałby ich do działania, co wskazuje na pragnienie, by gesty te miały realny wpływ na ich życie. Niewiele mniej, bo 29%, doceniałoby je za to, że wzmocniłyby relacje z bliskimi, podkreślając tym samym wartość więzi międzyludzkich. Ponad jedna czwarta ankietowanych (26%) widziałaby w nich przypomnienie o ważnych wartościach w życiu, a 14% czułoby się dzięki nim kochana i doceniana. Te zróżnicowane odpowiedzi pokazują, że prezenty emocjonalne pełnią wiele funkcji, od inspiracji i budowania relacji, po wzmocnienie poczucia wartości i przypominanie o fundamentalnych aspektach egzystencji.

Aby prezent był naprawdę wyjątkowy, respondenci badania wskazują na głębokie zrozumienie i personalizację. Najwięcej, bo aż 37% ankietowanych, ceni sobie prezent, który ma „związek z moją pasją lub zainteresowaniami”, co podkreśla znaczenie uwagi i znajomości osoby obdarowywanej. Drugim w kolejności czynnikiem jest „unikalność i oryginalność prezentu” (24%), co świadczy o poszukiwaniu nietuzinkowych gestów. Co ciekawe, „osobisty akcent lub wiadomość” (20%) oraz „wspólne przeżywanie momentu z bliskimi” (19%) – choć ważne – uplasowały się niżej niż te aspekty, które podkreślają indywidualność i autentyczność samego podarunku. Wyniki te sugerują, że w erze masowej produkcji, najbardziej cenione są te gesty, które mówią: „znam cię i dbam o to, co dla ciebie ważne”.

Lot balonem? O tak

Wśród niestandardowych propozycji prezentów, respondenci badania najchętniej wybraliby lot balonem (31%). Drugim popularnym wyborem okazał się relaks, a konkretnie masaż (23%), wyprzedzając warsztaty ceramiczne (18%) oraz voucher do SPA (15%). Choć wiele osób ceni sobie relaks i kreatywne spędzanie czasu, to najbardziej pożądanymi niestandardowymi prezentami są te, które dostarczają unikalnych i emocjonujących przeżyć, wychodzących poza codzienną rutynę.

Badanie „Role płciowe kobiet a ich emocje” zostało zrealizowane przez serwis Prezentmarzeń w lutym 2026 r., N = 1270, metodą CAWI

Źródło: https://media.innovationpr.pl/

Artykuł Nowoczesne przywództwo ma twarz kobiety, która nie boi się autentyczności pochodzi z serwisu RAPORT CSR.

8 marca to moment, w którym uwaga opinii publicznej naturalnie kieruje się w stronę kobiet. Coraz częściej jest to jednak nie tylko okazja do celebracji, lecz także do rozmowy o wyzwaniach: kryzysie bezdomności, przemocy, ubóstwie, wykluczeniu czy braku dostępu do podstawowych środków higienicznych. W tym roku szczególną uwagę zwracają inicjatywy, które odpowiadają na bardzo konkretne potrzeby społeczne.

Trochę Dobra na Dzień Kobiet

Jubileuszowa, 10. edycja akcji „Trochę Dobra na Dzień Kobiet” organizowanej przez Fundację Pełnia pokazuje, jak z małej inicjatywy może narodzić się ogólnopolski ruch solidarności. Od 2017 roku akcja konsekwentnie przypomina, że obok kwiatów i życzeń są kobiety, które 8 marca spędzają w schroniskach, ośrodkach wsparcia czy domach samotnej matki – często niewidzialne i pomijane. To właśnie dla nich powstają paczki i spotkania, które przywracają poczucie godności i bycia zauważoną.

Skala działań rośnie z roku na rok: od 30 paczek w pierwszej edycji do ponad 1500 rocznie w kolejnych latach, w kilkunastu miastach w całej Polsce. W 2026 roku organizatorki łączą dwa filary akcji – konkretne wsparcie materialne oraz budowanie relacji. Szacunkowy koszt jednej paczki to 25–30 zł; w środku znajdują się m.in. kosmetyki, artykuły higieniczne, kawa, herbata czy słodycze. Część środków przeznaczana jest także na organizację warsztatów, koncertów, wspólnych spotkań i poczęstunków. Bo – jak podkreślają inicjatorki – czas, uważność i obecność są równie ważne jak zawartość upominku. Dla wielu obdarowanych kobiet to jedyny moment w roku, kiedy ktoś myśli o nich w tak szczególny sposób.

Symboliczne 10 złotych to już bardzo dużo

– Podarunki oczywiście są ważne, ale często największym wsparciem jest wspólny czas, zwykła rozmowa, dobre słowo i możliwość uczestniczenia w wydarzeniu przygotowanym specjalnie dla tych Pań. Uważność i obecność to w naszym odczuciu najważniejsze, co możemy dać drugiemu człowiekowi – żeby pokazać, że widzimy w nim po prostu osobę, a nie tylko kogoś w kryzysie czy potrzebującego pomocy. Kiedy nie możemy spotkać się osobiście, dołączamy do paczek kartkę z życzeniami – osobisty sygnał, że za tym prezentem stoi konkretna osoba, która życzy dobrze, trzyma kciuki i myśli o obdarowanej Pani. Bezdomność i kryzys często oznaczają samotność. Chcemy choć odrobiną naszej obecności wnieść w tę codzienność trochę światła – mówią Paulina Tokarz-Mazurek, Ola Marzęta i Natalia Tokarz z fundacji Pełnia.

– Nawet symboliczne 10 złotych to już bardzo dużo – to może być dezodorant, żel pod prysznic i pomadka ochronna. A 20–30 zł to pełnowartościowa paczka, która nie tylko wywoła uśmiech i da obdarowanej Pani odrobinę przyjemności, ale będzie też realnym materialnym wsparciem. Po tylu latach działania jesteśmy mistrzyniami promocji – za takie kwoty potrafimy kupić kilka niezbędnych kosmetyków i przyjemny drobiazg, jak czekolada czy tusz do rzęs. To, co dla wielu z nas jest codziennością, dla tych kobiet bywa produktem niedostępnym. Każde wsparcie w tej akcji ma ogromne znaczenie – dodaje.

Akcję można wesprzeć na zrzutka.pl: https://zrzutka.pl/edekcm

Artykuł Dzień Kobiet 2026. Polki realnie wspierają inne kobiety pochodzi z serwisu RAPORT CSR.

Konferencja zgromadziła przedstawicieli administracji publicznej, biznesu, świata nauki,  sektora finansowego i organizacji społecznych. Wspólnym mianownikiem rozmów było przekonanie, że transformacja energetyczna staje się projektem gospodarczym, bezpieczeństwa i – coraz wyraźniej – cywilizacyjnym.

Transformacja jako projekt modernizacyjny Europy

Wystąpienie otwierające dyrektor generalnej UNEP/GRID-Warszawa Marii Andrzejewskiej nadało konferencji szeroką perspektywę. Odwołując się do ostrzeżeń Sekretarza Generalnego ONZ, António Guterresa, przypomniała, że świat znajduje się dziś w punkcie zwrotnym: presja na klimat, zasoby naturalne i ekosystemy rośnie szybciej, niż zakładano jeszcze kilka lat temu.

Jednocześnie – jak podkreśliła – nigdy wcześniej nie dysponowaliśmy taką wiedzą, technologiami i potencjałem finansowym, aby tym trendom przeciwdziałać. Transformacja klimatyczna nie ma już wyłącznie wymiaru środowiskowego. To jeden z największych projektów modernizacyjnych Europy: przebudowa energetyki, przemysłu, transportu i modeli biznesowych, oparta na dekarbonizacji, zamykaniu obiegów materiałów i raportowaniu wpływu środowiskowego.

„Transformacja klimatyczna nie wydarzy się w raportach ani dokumentach. Wydarzy się w decyzjach inwestycyjnych” – podkreśliła Andrzejewska. I właśnie wokół tych decyzji koncentrowały się dalsze rozmowy.

Cyfrowa rewolucja: zagrożenie czy szansa dla planety?

Globalny kontekst dla tych decyzji nakreśliła Magda Biesiada z Programu Narodów Zjednoczonych ds. Środowiska (UNEP). W wystąpieniu zatytułowanym „Digital transformation for planetary stability” zwróciła uwagę na ambiwalentny charakter transformacji cyfrowej.

Z jednej strony, technologie cyfrowe – w tym sztuczna inteligencja – stają się akceleratorem realizacji Celów Zrównoważonego Rozwoju. Z drugiej, ich rozwój generuje rosnące zapotrzebowanie na energię, surowce krytyczne i infrastrukturę obliczeniową. Jak wskazano w nowej Średniookresowej Strategii UNEP na lata 2026–2029, rozwój technologii cyfrowych – w tym AI – może wielokrotnie zwiększyć zapotrzebowanie na moc obliczeniową i materiały niezbędne do transformacji energetycznej.

„Transformacja cyfrowa nie jest neutralna. Kształtuje rynki, zachowania i modele gospodarcze w czasie rzeczywistym” – podkreśliła Biesiada. Jednocześnie zaznaczyła, że to przemysł, często szybciej niż regulacje, nadaje kierunek cyfrowej gospodarce. Dlatego inicjatywy takie jak SILab – łączące regulatorów z biznesem – są kluczowe dla odpowiedzialnego kształtowania tej zmiany.

Jej wystąpienie wybrzmiało jako apel o świadome projektowanie przyszłości: „Przyszłość nie jest czymś, w co wkraczamy. Przyszłość jest czymś, co tworzymy”.

Europejska odpowiedź: dekarbonizacja jako strategia konkurencyjności

Europejską perspektywę przedstawił Kurt Vandenberghe, dyrektor generalny DG CLIMA w Komisji Europejskiej. Jego przekaz był jednoznaczny: polityka klimatyczna nie jest już agendą ekologiczną. Jest strategią modernizacji i warunkiem utrzymania konkurencyjności.

W obliczu rosnących kosztów importu paliw kopalnych oraz globalnego wyścigu do neutralności klimatycznej, Europa – jak podkreślił – musi „pozostać na kursie” transformacji do 2050 roku. Dekarbonizacja oznacza w praktyce eliminację paliw kopalnych i elektryfikację gospodarki. To także ogromny program inwestycyjny. Komisja Europejska szacuje, że dodatkowe nakłady sięgną kilku procent PKB rocznie, ale – jak zaznaczył Vandenberghe – jest to skala porównywalna z historycznymi momentami modernizacji gospodarczej Europy.

„To nie jest wyłącznie agenda klimatyczna. To agenda modernizacyjna” – mówił, wskazując na Clean Industrial Deal jako początek nowej polityki przemysłowej, w której przychody z systemu EU ETS mają wspierać inwestycje w dekarbonizację europejskiego przemysłu.

W jego słowach wybrzmiała alternatywa, która stała się jednym z najbardziej pamiętanych zdań konferencji:
„Musimy zdecydować, czy wybieramy dekarbonizację i modernizację, czy fosylizację i agonizację.”

Transformacja energetyczna jest dziś procesem cyfrowym

Polską perspektywę przedstawił minister energii Konrad Wojnarowski. Wskazał na prognozowany istotny spadek cen energii dla przemysłu do 2040 roku, co może wzmocnić konkurencyjność polskich firm w globalnych łańcuchach wartości. Jednocześnie minister podkreślił, że transformacja energetyczna w 2026 roku jest w równym stopniu procesem cyfrowym. Rosnący udział OZE i magazynów energii sprawia, że stabilność systemu zależy od zdolności przetwarzania ogromnych zbiorów danych w czasie rzeczywistym. Dane o produkcji, zużyciu i przepływach mocy stają się zasobem strategicznym państwa.

W tym kontekście szczególnego znaczenia nabiera cyberbezpieczeństwo infrastruktury – wdrażanie dyrektywy NIS2, zasada security by design oraz odpowiedzialność zarządów za bezpieczeństwo informacji. Cyfryzacja przestała być dodatkiem do infrastruktury. Stała się jej rdzeniem.

Dane jako paliwo dla transformacji

W trakcie dyskusji plenarnych powracało zdanie, które dobrze oddaje ducha SILab’26:
„Dane są paliwem przyszłości.” Panel poświęcony cyfrowym technologiom w usługach dla miast i przemysłu pokazał, że dzięki już dostępnej technologii firmy mogą ograniczyć zużycie energii nawet o ponad 30%. Ograniczanie zapotrzebowania na energię – obok jej dekarbonizacji – staje się kluczowym elementem strategii konkurencyjności.

Dorota Zawadzka-Stępniak, prezes zarządu NFOŚiGW podkreśliła, że większość programów wsparcia uwzględnia dziś komponent cyfrowy, bo bez niego nie da się efektywnie realizować projektów i celów klimatycznych. Z kolei posłanka Gabriela Lenartowicz zwróciła uwagę na konieczność takiej przebudowy rynku energii by w jego centrum znalazł się jej konsument, realnie go kształtując, np., współtworząc go na poziomie lokalnym, a także przez wybór dostawcy i warunki zakupu energii. Zdaniem posłanki, rzeczywista transformacja energetyczna nie ogranicza się do kwestii technicznych czy regulacyjnych, lecz ma charakter cywilizacyjny.

Koszt sztucznej inteligencji jest realny

W końcowej części konferencji silnie wybrzmiał temat infrastruktury przyszłości i koncepcji Sustainable AI. Zwracano uwagę, że koszt wykorzystania sztucznej inteligencji nie jest wirtualny – już dziś AI odpowiada za ok. 1,5% globalnego zużycia energii, a do 2050 roku udział ten może się podwoić.

Podkreślano, że rozwiązaniem nie jest rezygnacja z technologii, lecz jej odpowiedzialne projektowanie: rozwój mniejszych i bardziej efektywnych modeli, wykorzystanie ciepła odpadowego z centrów danych czy budowanie kompetencji użytkowników. Każde działanie w świecie cyfrowym wiąże się bowiem z realnym kosztem środowiskowym.

Od strategii do wdrożeń

Odpowiedzią na złożoność wyzwań była formuła pracy w czterech równoległych laboratoriach tematycznych. Dyskutowano o zeroemisyjnych miastach i inteligentnym zarządzaniu energią, o predykcji awarii i zamykaniu obiegów materiałów w przemyśle oraz o cyberbezpieczeństwie infrastruktury i surowcach krytycznych. Wspólnym mianownikiem wszystkich ścieżek było przekonanie, że technologia musi przekładać się na mierzalne efekty: redukcję emisji, ograniczenie strat energii i zwiększenie odporności systemów.

Podczas konferencji ogłoszono również partnerstwo merytoryczne między UNEP/GRID-Warszawa a AKCES NCBR w ramach Horyzontalnego Programu Akceleracyjnego dedykowanego technologiom na rzecz zrównoważonego rozwoju. Program zakłada połączone z mentoringiem biznesowym granty zwrotne, wspierające komercjalizację innowacyjnych rozwiązań.

Tam, gdzie zapadają decyzje

Równolegle do sesji plenarnych odbył się Executive Roundtable – drugie już zamknięte spotkanie w formacie zapoczątkowanym podczas SILab’25. Roundtable zgromadził kluczowych decydentów z administracji, biznesu i sektora finansowego. W dyskusji dotyczącej transformacji energetycznej udział wziął Kurt Vandenberghe, który wysłuchał i skomentował identyfikowane bariery, potrzeby i możliwości rozwiązań.

To właśnie w wyniku ubiegłorocznego spotkania Executive Roundtable powstała inicjatywa Let’s TECH-UP – program dedykowany przyspieszeniu transformacji klimatycznej poprzez efektywne wykorzystanie rozwiązań technologicznych, szczególnie cyfrowych.

Transformacja jest kwestią decyzji

SILab’26 pokazał, że transformacja klimatyczna nie jest już kwestią wyboru – jest procesem nieodwracalnym. Pytanie dotyczy tempa, skali i kierunku zmian.

W warunkach rosnących napięć geopolitycznych, presji kosztowej i regulacyjnej, cyfryzacja staje się nie tylko narzędziem efektywności, lecz fundamentem bezpieczeństwa energetycznego i gospodarczego. Jednak – jak wielokrotnie podkreślano – sama technologia nie wystarczy.

Jak zauważyła Maria Andrzejewska „Transformacja wydarzy się tam, gdzie zapadają decyzje inwestycyjne. Tam, gdzie dane zamieniają się w działanie. Tam, gdzie modernizacja wygrywa z przywiązaniem do przeszłości. Bo przyszłość transformacji nie zależy tylko od regulacji czy technologii. Zależy od decyzji, które wspólnie podejmujemy i skutecznie realizujemy.”

O Sustainable Industry Lab 2026

Organizator: UNEP/GRID-Warszawa

Współorganizator: Miasto st. Warszawa

Patronat honorowy: Ministerstwo Klimatu i Środowiska, Minister Spraw Zagranicznych, Ministerstwo Energii, Ministerstwo Finansów, Minister Cyfryzacji, Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, Przedstawicielstwo Komisji Europejskiej w Polsce, Akademia Leona Koźmińskiego, JM Rektor Szkoły Głównej Handlowej, Związek Miast Polskich, PARP, Port Polska

Partnerzy strategiczni: Nhood, PwC, OChK, VISA

Partnerzy główni: Samsung, Fundacja PlasticsEurope Polska, EMKA.Oil, Henkel, Orlen S.A.

Partnerzy technologiczni: Device Europe, ElektroEko Organizacja Odzysku Sprzętu Elektrycznego i Elektronicznego, Google Cloud Poland, Elemental Holding, Arrow IBM Distributor, EFL Leasing, DXC Technology, Heidelberg Materials

Partnerzy merytoryczni: Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, Polskie Stowarzyszenie Budownictwa Ekologicznego PLGBC, Instytut Energetyki Odnawialnej, AGH Centrum Energetyki, Polska Sieć Energie Cités, Forum Odpowiedzialnego Biznesu, Instytut Reform, Instytut Polityki Energetycznej, Polskie Stowarzyszenie Nowej Mobilności, Sustainable Investment Forum Poland POLSIF, Polska Moc Biznesu, WP LAW, Polski Związek Pracodawców Budownictwa, AKCES NCBR

Partnerzy wspierający: JGD Relations, PRO brand

Patroni medialni: Rzeczpospolita, TOK FM, Kompas ESG, My Company Polska, Wysokie Napięcie.pl, ESGinfo.pl, Ecoekonomia.pl, Nowoczesny Przemysł, Logistyka 360, Property News.pl, WNP, AI DRIVEN, Klub Integracji Europejskiej, przedsiębiorcy.eu, Raport CSR.pl, Pracodawca Godny Zaufania, oESG.pl, Fundacja im. XBW Ignacego Krasickiego, Business Impact Review

Więcej na stronie UNEP/GRID-Warszawa

Artykuł SILAB’26: Nie ma transformacji energetycznej bez rewolucji cyfrowej pochodzi z serwisu RAPORT CSR.

– Dane Eurostatu są jednoznaczne: Polska szybciej niż średnia unijna traci dojrzałych pracowników. Nie dlatego, że chcą odchodzić, ale dlatego, że systemowo są wypychani z rynku pracy. To krótkowzroczna i bardzo kosztowna strategia. Luki po X-ach nie da się po prostu zasypać młodszymi pokoleniami. Nie chodzi wyłącznie o malejącą liczbę osób w wieku produkcyjnym, ale o coś znacznie ważniejszego. O wartość, jaką doświadczeni pracownicy wnoszą do organizacji. Tego nie da się „doszkolić” w kilka tygodni – wyjaśnia Magda Pietkiewicz, ekspertka rynku pracy, twórczyni platformy Enpulse, nowoczesnego narzędzia dla firm, które chcą wzmacniać zaangażowanie pracowników.

W wielu organizacjach o pokoleniu X mówi się półgłosem, ale stereotypy na ich temat mają się świetnie. Krzywdzące przekonania krążą po firmach od lat, powtarzane jak oczywistości – aż zaczynają wpływać na decyzje o awansach, rozwoju i inwestycjach w ludzi. To właśnie te „firmowe prawdy” o pokoleniu X warto dziś poddać weryfikacji.

Analogowe korzenie, cyfrowa biegłość

W powszechnej opinii X to pokolenie analogowe: wychowane w czasach PRL i z rozrzewnieniem wspominające świat bez telefonów komórkowych, ale to przecież oni wprowadzali pierwsze komputery do biur i zakładali pierwsze skrzynki e-mail. X-y potrafią uczyć się cyfrowych rozwiązań. Robią to inaczej niż młodsze pokolenia, które dorastały ze smartfonem w dłoni. To jednak nie znaczy, że mniej efektywnie – dane OECD wskazują, że luka kompetencyjna między nimi a przedstawicielami młodszych generacji jest coraz mniejsza.

Z kompetencjami cyfrowymi wiąże się kolejne niesłuszne przekonanie – o rzekomej niechęci do zmian. W rzeczywistości lęk przed nimi dotyczy nas wszystkich, niezależnie od daty urodzenia. Potwierdza to wiele badań i analiz – literatura psychologiczna jasno wskazuje, że kluczowym czynnikiem decydującym o elastyczności nie jest wiek, lecz indywidualne cechy i nastawienie. Oznacza to, że przedstawiciele pokolenia X potrafią adaptować się do otaczającego środowiska równie skutecznie jak ich młodsi koledzy. Trzeba jednak podkreślić, że osoby między 45. a 59. rokiem życia często mają większe doświadczenie w radzeniu sobie ze zmianami. To pokolenie, które przeszło przez transformację ustrojową, globalizację oraz kilka kryzysów gospodarczych. Dostosowywanie się do zmieniających się warunków jest więc dla nich naturalną kompetencją.

– Elastyczność X-ów potwierdziła także pandemia, obalając mit, że nie odnajdują się w pracy zdalnej. Kwarantanna sprawiła, że praca z domu stała się codziennością dla milionów pracowników. W wymagających realiach często najlepiej odnajdowały się osoby w wieku między 45 a 59 lat. Podczas gdy młodsi zmagali się z pracą w wynajmowanych mieszkaniach, a starsi z barierami technologicznymi, X-y częściej dysponowali stabilniejszymi warunkami mieszkaniowymi i większą autonomią zawodową. To ułatwiało im szybkie uporządkowanie nowej rzeczywistości i przejście na tryb pracy zdalnej. Dziś model hybrydowy jest dla X-ów praktycznym narzędziem zarządzania codziennością. Pozwala „poukładać” obowiązki zawodowe i opiekuńcze bez konieczności rezygnowania z zaangażowania w pracę – tłumaczy ekspertka.

Rozwój kompetencji zamiast drabiny korporacyjnej

Według statystyk Eurostatu X-y rzadziej uczestniczą w szkoleniach niż przedstawiciele innych pokoleń. Nie wynika to jednak z braku chęci rozwoju, a z uprzedzeń. Firmy wychodzą z założenia, że pracownik w tym wieku „już zrobił swoje”, więc przestają w niego inwestować. W efekcie taka osoba jest pozbawiona możliwości rozwoju, co powoduje, że zostaje w tyle za swoimi młodszymi kolegami. To utwierdza przełożonych w przekonaniu, że X-y nie chcą lub nie potrafią się uczyć. To samospełniająca się przepowiednia. Inną kwestią jest również fakt, że większość szkoleń nie odpowiada potrzebom dojrzałych pracowników.

– Często mylnie interpretujemy postawę X-ów jako brak ambicji. Ona jednak nie wygasła – zmienił się tylko jej kierunek. Dla wielu osób na tym etapie kariery coraz mniej atrakcyjna jest wspinaczka po kolejnych szczeblach kariery. Zamiast tego rośnie potrzeba pogłębiania kompetencji i budowania eksperckości. To nie rezygnacja z aspiracji, a naturalna ewolucja potrzeb wynikająca z dojrzałości zawodowej. Firmy, które nie dostrzegają tej zmiany perspektywy, ryzykują utratę najbardziej doświadczonych specjalistów – ludzi, którzy nie szukają już szyldu na drzwiach, ale przestrzeni do robienia naprawdę dobrej, wartościowej pracy – podkreśla Magda Pietkiewicz.

Naturalni mediatorzy

Krzywdzące bywają również oceny stylu pracy – niezależność X-ów często bywa mylona z brakiem ducha współpracy. Tymczasem to właśnie oni przez lata pracowali w różnych zespołach i strukturach, ucząc się łączyć perspektywy oraz interesy różnych stron. Badania Deloitte nad współpracą międzypokoleniową pokazują, że różnorodność doświadczeń sprzyja efektywności zespołów, a pokolenie X często naturalnie pełni rolę pomostu między stylami pracy młodszych i starszych pracowników. W praktyce oznacza to sprawne działanie w zespołach projektowych, udrażnianie komunikacji między działami i budowanie współpracy opartej na pragmatyzmie, a nie na deklaracjach. Dla wielu X-ów współpraca to nie modne hasło, lecz codzienna kompetencja wypracowana latami.

– Warto obalić stereotyp o barierze komunikacyjnej. Doświadczenie życiowe sprawia, że to pokolenie X często najlepiej rozumie młodsze pokolenia. X-y pamiętają świat bez internetu, tak jak przedstawiciele pokolenia Baby Boomers, ale pracują z Zetkami na Slacku i Teamsach. Potrafią rozmawiać z każdym, jeśli tylko druga strona chce słuchać. Posiadają unikalną zdolność budowania mostów, wynikającą wprost z demografii. Ich dzieci to w większości przedstawiciele pokolenia Z, dzięki czemu lepiej rozumieją ich motywacje. W organizacjach pełnią funkcję naturalnych „tłumaczy” – dekodują oczekiwania zarządów na język akceptowalny dla młodszych talentów. Bez tej mediacji firmy wielopokoleniowe narażone są na paraliż komunikacyjny – ostrzega ekspertka.

Zmęczeni lojalnością, ale zmotywowani codziennością

Mówi się, że pokolenie X jest wypalone zawodowo – wypalenia nie da się jednak sprowadzić do wieku. Badania pokazują, że dotyczy ono wszystkich pokoleń, a w wielu analizach to młodsi pracownicy częściej deklarują jego objawy niż osoby z generacji X. To nie znaczy jednak, że X-y nie są przeciążone. To pokolenie funkcjonuje w roli „środka”: między presją zawodową a obowiązkami opiekuńczymi wobec dzieci i starzejących się rodziców. Do tego często dochodzi zjawisko nazywane loyalty fatigue – zmęczenie lojalnością. To, co z zewnątrz wygląda jak wypalenie, bywa w rzeczywistości frustracją wynikającą z braku docenienia i poczucia niewidzialności.

Wbrew pozorom, przedstawiciele tego pokolenia wcale nie myślą jeszcze o emeryturze. X-y nie skreślają z kalendarza kolejnych dni w pracy, bo wielu z nich dobrze wie, że świadczenia, które na nich czekają po zakończeniu aktywności zawodowej, będą po prostu za niskie, by spokojnie z nich żyć. OECD przewiduje, że przyszłe emerytury mogą pokrywać zaledwie około 30–40% wcześniejszych dochodów, co stawia Polskę w grupie krajów o jednych z niższych stóp zastąpienia dochodu. Do tego dochodzi codzienność „pokolenia w środku” – wciąż wspierają finansowo dorosłe już dzieci i jednocześnie pomagają starzejącym się rodzicom. To sprawia, że dla wielu z nich praca nie jest wyborem stylu życia, tylko koniecznością.

Instrukcja obsługi firm

– Odejście X-ów z organizacji można porównać do wyrwania kluczowych stron z instrukcji obsługi telefonu komórkowego – wszystko nadal działa, ale znika wiedza o tym, jak naprawić awarię, której nie przewidują procedury – dodaje Magda Pietkiewicz. – Dla pracodawców to ostatni dzwonek, by upewnić się, czy nieświadomie nie wypychają najbardziej doświadczonych ludzi poza nawias. To również najwyższa pora, by poznać oczekiwania i potrzeby X-ów na rynku pracy. Właśnie temu służy zainicjowane przez nas badanie GeeX – żeby pomóc firmom mądrze wykorzystać doświadczenie tej generacji i budować organizacje odporne na przyszłe wyzwania – podsumowuje ekspertka.

Źródło: www.enpulse.eu

Artykuł Polskie firmy na własne życzenie pozbywają się pokolenia X. Dlaczego? pochodzi z serwisu RAPORT CSR.

Ogólny wskaźnik zaangażowania w 2025 roku wyniósł 63 proc., co oznacza spadek o 3 p.p. rok do roku i powrót do poziomu notowanego w 2021 roku. Wskaźnik opracowywany jest na podstawie deklaratywnych odpowiedzi respondentów na pytania dotyczące 6 obszarów, takich jak nagradzanie czy praktyki i atmosfera w pracy. Każdy z obszarów oceniany jest w trzech wymiarach. Mniejsze zaangażowanie polskich pracowników potwierdzają też spadki innych parametrów analizowanych w 20 czynnikach.

– Choć 3-procentowy spadek poziomu zaangażowania może wydawać się mało istotny, to wcale tak nie jest. Badanie Enpulse ma charakter kumulatywny, a to oznacza wychwycenie zmiany utrwalonej w czasie, a nie jedynie wynik incydentalny. To już systemowy sygnał ostrzegawczy, że dotychczasowe podejście do zarządzania zaangażowaniem wymaga rewizji. Problem dotyczy firm w różnych branżach i regionach, zarówno z sektora MŚP, jak i dużych – podkreśla Magda Pietkiewicz, ekspertka Enpulse oraz inicjatorka badania.

Przesunięcie w stronę obojętności

W 2025 roku udział zatrudnionych określanych jako niezaangażowani osiągnął 19 proc., co stanowi najwyższą wartość od początku realizacji badania Enpulse. Wzrost o 5 p.p. był efektem zmniejszenia się odsetka pracowników rozczarowanych oraz włączonych. Jednocześnie odsetek osób deklarujących zaangażowanie w wykonywane obowiązki służbowe obniżył się nieznacznie – o 1 p.p. rok do roku – i wyniósł 53 proc.

– Spadek zaangażowania to jasny komunikat: coraz więcej osób czuje się w swojej firmie po prostu obco. To nie jest tylko kwestia braku motywacji, a tego, że codzienna praca zaczyna ich zwyczajnie uwierać. Taka frustracja jest zaraźliwa: jeden niezadowolony pracownik przy ekspresie do kawy potrafi w pięć minut zepsuć nastrój całemu działowi, a my straciliśmy umiejętność radzenia sobie z nastrojami i emocjami – mówi Magda Pietkiewicz, twórczyni Enpulse. – Dlaczego jesteśmy dziś tak bardzo na „nie”? Dane z naszego badania nie pozostawiają złudzeń: przyczyny leżą głębiej niż chcieliby przyznać managerowie. To nie są drobne potknięcia w zarządzaniu. Mówimy o systemowych błędach w tym, jak firmy w ogóle traktują ludzi. Jeśli fundamenty relacji na linii pracodawca-pracownik kruszeją, żadne owocowe czwartki tego nie naprawią – dodaje ekspertka.

Szum informacyjny

Newralgicznym obszarem wpływającym na zaangażowanie pracowników jest komunikacja. Jako jedyny czynnik w badaniu, komunikacja znalazła się w kategorii „uważaj” we wszystkich trzech wymiarach zaangażowania: emocjonalnym, motywacyjnym i racjonalnym. Wyniki badania „Zaangażowanie 2025” wskazują, że coraz częściej nie spełnia ona swojej podstawowej funkcji – nie zapewnia jasności kierunku, spójności przekazu ani poczucia sensu podejmowanych działań. Aż 40 proc. pracowników – o 4 p.p. więcej niż rok wcześniej – oceniło przepływ informacji na linii zarząd–pracownicy jako niewystarczający. Jednocześnie zmniejszył się odsetek osób deklarujących znajomość misji organizacji (z 70 proc. w 2024 do 65 proc. w 2025 roku). Wiedzę na temat planów i bieżącej sytuacji firmy potwierdziło zaledwie 56 proc. respondentów.

– Na papierze wszystko wygląda świetnie: wymieniamy tysiące maili, tworzymy dziesiątki wątków na czatach i nie wychodzimy ze spotkań. Tyle że w tym wszystkim ginie to, co najważniejsze: konkretny kierunek i sens tego, co robimy – zaznacza Magda Pietkiewicz. – W wielu organizacjach komunikacja skupia się na ilości, a nie na jakości. Ludzie są zasypywani komunikatami, ale brakuje im kontekstu. Widzą zmiany, ale nie rozumieją, jakie decyzje za nimi stoją i dokąd właściwie zmierza firma. W takiej sytuacji, gdy pracownik czuje się jak trybik w maszynie, trudno oczekiwać inicjatywy czy realnego zaangażowania. Komunikacja nie jest już problemem operacyjnym. To fundamentalne zagrożenie dla zdolności organizacji do działania w warunkach niepewności – podkreśla ekspertka.

Kryzys zaufania i deficyt wpływu

Zebrane przez Enpulse dane wskazują również na rosnący kryzys przywództwa w rodzimych organizacjach. Aż 43 proc. badanych deklaruje, że nie ufa decyzjom kierownictwa. Jednocześnie 42 proc. respondentów uważa, że ich głos nie jest uwzględniany w procesach decyzyjnych – to o 3 p.p. więcej niż w poprzednim pomiarze. Skutkiem jest rosnąca niepewność i dystans pracowników. Gotowość do wpływania na to, co dzieje się w firmie, spadła rok do roku o 9 p.p. Rośnie również sceptycyzm wobec zmian wprowadzanych w organizacji. W ciągu roku o 3 p.p. zmniejszył się odsetek pracowników, którzy deklarują, że zmiany w miejscu pracy stanowią dla nich szansę na rozwój.

– To, czy pracownicy ufają swoim przełożonym, czy czują, że ich głos realnie waży, i w jaki sposób interpretują zmiany zachodzące w firmie, to fundamenty organizacji. Brak otwartości w firmie to prosta droga do paraliżu – zauważa Magda Pietkiewicz. – Jeśli ludzie nie mają poczucia, że mogą być szczerzy, zadawać pytania i wyrażać wątpliwości bez obawy o konsekwencje, po prostu przestają się odzywać. Tak rodzi się wyuczona bezradność. Pracownik nie robi awantur, nie trzaska drzwiami – on po prostu po cichu wycofuje się z jakiegokolwiek starania ponad niezbędne minimum. To mechanizm, który sam się nakręca: im mniej rozmawiamy z „górą”, tym większy mur między nami wyrasta. W pewnym momencie dystans staje się tak duży, że komunikacja właściwie zamiera – dodaje.

– Spadek ocen w tym obszarze niemal zawsze przekłada się na wolniejsze procesy decyzyjne i narastanie niejawnych opóźnień. Gdy pracownicy nie mają jasno określonych oczekiwań, zaczynają funkcjonować na poziomie minimum akceptowalnym, zamiast realizować pełen potencjał. Brak regularnej informacji zwrotnej prowadzi z kolei do rozmycia odpowiedzialności za wynik. W efekcie organizacja traci energię i dynamikę działania – często bez wyraźnego sygnału ostrzegawczego, takiego jak wzrost rotacji – podsumowuje ekspertka.

Zespoły tylko z nazwy

Osłabienie zaufania do organizacji coraz wyraźniej odbija się na relacjach w zespołach. Widać to w rozdźwięku między deklaracjami a rzeczywistym doświadczeniem pracy zespołowej. Choć 71 proc. badanych, o 3 p.p. więcej niż rok wcześniej, mówi, że „tworzy zespół”, to inne wskaźniki pokazują mniej optymistyczny obraz. O 5 p.p. rok do roku zmniejszyła się grupa respondentów Enpulse, którzy ocenili atmosferę w miejscu pracy jako przyjazną. Podobny spadek dotyczył odsetka osób, które uznały relacje ze współpracownikami za motywujące, a aż o 7 p.p. obniżyła się liczba badanych zgadzających się ze stwierdzeniem, że pracownicy chętnie sobie pomagają.

– Kiedy w organizacji słabnie zaufanie, współpraca staje się fikcją. Formalnie zespoły nadal funkcjonują, realizują swoje zadania i dowożą wyniki, ale stopniowo słabnie to, co spaja je od środka. Tego nie widać od razu w tabelach, a w drobnych gestach, a raczej ich braku: nikt nie wyrywa się do pomocy koledze, nikt nie dzieli się wiedzą, jeśli nie musi, a branie wspólnej odpowiedzialności staje się zbyt ryzykowne. Ludzie zaczynają zachowywać bezpieczny dystans i stają się wobec siebie ostrożni. W ten sposób, krok po kroku, firma traci swoją największą wartość – autentyczne więzi, które pozwalają przetrwać trudniejsze momenty – mówi Magda Pietkiewicz.

– Spadki w obszarze praktyk i atmosfery oznaczają, że organizacja traci zdolność do współpracy ponad strukturami, zanim pojawi się konflikt lub chaos – dodaje.

Marka pracodawcy pod presją

Budowanie wizerunku firmy przez jej pracowników stanowi dziś ważny element kultury organizacyjnej. Niestety, dane Enpulse wskazują, że już od kilku lat coraz mniej pracowników jest skłonnych do polecenia swojego pracodawcy. W 2025 roku ta grupa zmalała o 5 p.p. do 36 proc. w porównaniu zarówno z 2024, jak i z 2023 rokiem. Do poziomu 37 proc. wzrósł natomiast odsetek krytyków – osób najbardziej niezadowolonych z warunków panujących w organizacji i skłonnych do wyrażania negatywnych opinii na jej temat. Odsetek tej grupy rośnie nieprzerwanie od 2023 roku, a w porównaniu z 2024 rokiem zwiększył się aż o 7 p.p.

– Kiedy praca zaczyna uwierać, znika też lojalność. Spadek liczby osób, które z czystym sumieniem poleciłyby swojego pracodawcę, to nie przypadek czy chwilowe wahnięcie. To efekt trendu, który narasta – wskazuje Magda Pietkiewicz. – Już od kilku lat obserwujemy, że więź pracowników z firmą zwyczajnie pęka, a skumulowana frustracja zaczyna wylewać się na zewnątrz i uderzać w reputację marek. Działy HR stoją dziś przed ogromnym wyzwaniem: muszą zrozumieć, że walka o nowe talenty nie ma sensu, jeśli w tym samym czasie lojalność obecnych zespołów sypie się jak domek z kart. Wizerunek organizacji nie psuje się w mediach – psuje się najpierw w oczach własnych pracowników – podsumowuje ekspertka.

Zmiana nastrojów

Dane zebrane przez Enpulse w ramach badania „Zaangażowanie 2025” pokazują wyraźny spadek zaangażowania polskich pracowników. Co ważne, obniżeniu uległy nie tylko wskaźniki obiektywne, lecz także subiektywne odczucia zatrudnionych. W 2025 roku 69 proc. respondentów zadeklarowało wysoki poziom zaangażowania w wykonywaną pracę. Jest to wynik niższy o 6 p.p. w porównaniu z latami 2024 i 2023. Podobny odsetek ankietowanych, 65 proc., przyznał, że jest zadowolony ze swojego miejsca pracy i lubi w nim pracować, co oznacza spadek o 5 p.p. względem 2024 roku i aż o 7 p.p. w porównaniu do 2023.

– Choć ogólny poziom zaangażowania wciąż można uznać za zadowalający, to dane kryją w sobie niepokojącą prawdę: dla wielu osób praca stała się poczekalnią. To bezpośredni skutek tego, co dzieje się na rynku: ofert jest mniej, konkurencja rośnie, a poczucie bezpieczeństwa zawodowego niemal wyparowało. Dla organizacji to cichy zabójca – innowacyjność wyhamowuje, najlepsi specjaliści zaczynają się wypalać, a marka pracodawcy staje się pustym hasłem. Organizacja przestaje się rozwijać, nawet jeśli na papierze rotacja pracowników wydaje się niska – podkreśla Magda Pietkiewicz.

– By zapobiec temu zjawisku, konieczny jest powrót do fundamentów: przejrzystej komunikacji zarządu i oddania pracownikom realnego wpływu na firmę. One muszą być wpisane w DNA organizacji i jej procedury. Bez tego nie ma mowy o odbudowaniu lojalności zespołu. W tym kontekście kluczowe może okazać się wdrażanie norm, takich jak ISO 10018. To one motywują liderów do traktowania ludzi jako części strategii biznesowej, a nie tylko ładnego hasła na LinkedIn – podsumowuje ekspertka.

Źródło: www.enpulse.eu

Artykuł Co trzeci pracownik przychodzi do pracy bez uśmiechu na twarzy pochodzi z serwisu RAPORT CSR.